YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/3356
KARAR NO : 2014/707
KARAR TARİHİ : 16.01.2014

Tebliğname no : 12 – 2012/65057
Mahkemesi : Küçükçekmece 2. Sulh Ceza Mahkemesi
Tarihi : 22/12/2011
Numarası : 2010/1740 – 2011/1660
Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, olayda kusurunun bulunmadığına ve beraatine karar verilmesi gerektiğine, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, zararı ödeyemeyeceğine ve cezanın teşdiden verilmesi için neden bulunmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,
1) TCK’nın 50/1-e maddesinde düzenlenen ehliyet ve ruhsat belgelerinin geri alınmasına dair seçenek yaptırımın atılı suçun ehliyet veya ruhsatla ya da meslek ve sanatın icrasıyla bağlantılı olması halinde uygulanabileceği, ayrıca bu maddede yazılı olan ehliyet ve ruhsatın bir meslek veya sanatı yapmaya yetki veren belge anlamında değerlendirilmesi gerektiği, sürücü belgesinin ise aynı Kanun’un 53/6. maddesi de nazara alınarak, bu belgelerden kabul edilemeyeceği gözetilmeden, sanık hakkındaki cezanın TCK’nın 50/1. maddesinde sayılan diğer seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,
2) Kabule göre de;
a- TCK’nın 50/1-e maddesinde düzenlenen seçenek yaptırımının mahkum olunan cezanın yarısından bir katına kadar süre ile uygulanabileceği gözetilmeden neticeten 7 ay 15 gün hapis cezasına mahkum olan sanık hakkında 8 ay süre ile bu seçenek yaptırımın uygulanmasına karar verilmesi,
b- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.