Yargıtay Kararı 22. Hukuk Dairesi 2014/22464 E. 2014/27900 K. 15.10.2014 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/22464
KARAR NO : 2014/27900
KARAR TARİHİ : 15.10.2014

MAHKEMESİ : Sakarya İş Mahkemesi
TARİHİ : 20/03/2013
NUMARASI : 2012/555-2013/212

Hüküm süresi içinde davalı Sağlık Bakanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bakanlığa bağlı olarak davalı şirkette 13.01.2007-31.05.2010 tarihleri arasında çalıştığını, yeni ihale alınamaması nedeniye iş sözleşmesinin feshedildiğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.
Davalı bakanlık vekili, husumet ve zamanaşımı itirazlarının bulunduğunu, davacının kısmi dava açması için gerekli şartların bulunmadığını, yıllık izin kullanıp kullanmadığına ilişkin kayıtların diğer davalı şirketten talep edilmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmliştir.
Davalı şirket cevap dilekçesi sunmamıştır.
Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı bakanlık temyiz etmiştir.
1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının hizmet süresi noktasındadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 13.01.2007-31.05.2010 tarihleri arasında 3 yıl 5 ay 18 gün çalıştığı kabul edilerek alacaklar hesaplanmıştır. Kabul edilen bu süreye göre davacının 3 yıl 4 ay 18 gün hizmet süresi olduğu anlaşılmakla, hizmet süresinin hatalı olarak belirlenmesi nedeniyle mahkemece verilen kararın bozulması gerekmiştir.
2-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık konusu davacının yıllık izin alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davacının çalışma süresine göre yıllık izin alacağına hükmedilmiştir. Davacı tanıklarından B.. Y.. davacının yılda 5 gün yıllık izin kullandığını beyan ederken, diğer davacı tanığı davacının yıllık izin kullandığını beyan etmiştir. Hal böyle olunca mahkemece konunun aydınlığa kavuşması bakımından davacıdan bu beyanlara karşı diyeceklerinin sorulması ve sonucuna göre değerlendirme yapılması gereklidir.
3-Davalı bakanlığın harçtan muaf olması dikkate alındığında mahkemece davalı bakanlık aleyhine harca hükmedilmeside hatalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 15.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.