YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/11296
KARAR NO : 2015/22063
KARAR TARİHİ : 01.12.2015

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
I- Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Üst Cumhuriyet savcısının 17.06.2014 tarihli hükmü, CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen 1 aylık temyiz süresi geçtikten sonra 07.08.2014 tarihli dilekçesi ile temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, üst Cumhuriyet savcısının yasal süresinde olmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
II- Sanıklar ve hakkındaki mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının reddine dair 15.09.2014 tarihli ek kararın incelenmesinde;
Sanık yokluğunda verilip usulüne uygun şekilde 22.08.2014 tarihinde tebliğ edilen hükmü, adli tatil süresinin sona ermesine müteakip 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 11.09.2014 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık yönünden öncelikli olarak temyizin yasal süresinde olmadığı gerekçesi ile red kararı verilmesi gerekirken, 1412 sayılı CMUK’nın 315. maddesine uygun biçimde verilen miktar bakımından verilen red kararı sonuca etkili görülmemiştir.
Sanıkların temyiz isteminin reddine dair 15.09.2014 gün, 226-404 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair kararın istem gibi ONANMASINA,
III- Sanık hakkındaki 23.10.2014 tarihli ek kararın incelenmesinde;
Sanığın süresinde olmayan temyiz isteminin reddine dair 23.10.2014 gün, 226-404 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair kararın istem gibi ONANMASINA,

IV- Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen 30.12.2014 tarihli ek kararın incelenmesinde;
Sanık süresinde olmayan temyiz isteminin reddine dair 30.12.2014 gün, 226-404 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair kararın istem gibi ONANMASINA,
V- Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunlmazlığını bozma suçlarından verilen 30.12.2014 tarihli ek kararın incelenmesinde;
Yokluğunda verilerek adli tatil süresi içerisinde 28.08.2014 tarihinde tebliğ olunan 17.06.2014 tarihli gerekçeli kararı, adli tatilin sona ermesinin ardından 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen 1 haftalık temyiz süresi içerisinde 05.09.2014 havale tarihli dilekçesi ile temyiz eden sanık D.. K..’nın 17.06.2014 tarihli hükme yönelik temyiz isteminin yasal süresinde olduğu belirlenerek ve bu nedenle tebliğnamedeki düşüncesine katılınmayarak yapılan incelemede;
a) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,
b) Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;
5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanması sırasında aynı maddenin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanığın gündüz vakti gerçekleştirdiği işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun uyduğu 5237 sayılı TCK’nın 116/2. maddesinde suçun müeyyidesinin “altı aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası olarak” öngörülmesi karşısında, sanık hakkında uygulanan maddede öngörülen hapis cezasının üst haddini aşacak biçimde TCK’nın 116/2. maddesi uyarınca temel cezanın 2 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi ve suçun birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi nedeniyle aynı Kanun’un 119/1-c maddesi uyarınca ceza arttırımının kabule göre hatalı yapılması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.