YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/2712
KARAR NO : 2015/3992
KARAR TARİHİ : 23.03.2015
ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/03/2014 tarih ve 2012/27-2014/68 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve fer’i müdahil TMSF vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkillerinin 23/09/2009 tarihinde …’a el konulmasından ve TMSF’ye devrinden önce bu bankanın … İstanbul / Pendik Şubesi’ne toplamda 110.000,89 USD parasını yatırdığını, müvekkilinin parasının, hiçbir yazılı talimat olmadan davalı banka yetkilileri tarafından KKTC’de kurulan paravan … Off Shore Bank Ltd. adlı kıyı bankası hesabına aktarıldığını, müvekkiline bankaya para yatırma sırasında banka cüzdanının … yetkilileri tarafından verildiğini ve paranın … Off Shore Bank Ltd. adlı bankaya yatırılacağı hakkında hiçbir bilgi verilmediğini, banka yönetimine el konulmasından sonra müvekkilinin, alacağını tahsil edemediği, davalı bankanın kötü niyetli olduğunu, yapılan işlemin haksız fiil olduğunu, ileri sürerek müvekkili tarafından davalı bankaya yatırılan paranın davalı bankadan tahsiline, paranın bankaya yattığı tarihten vade sonuna kadar akdi faiz, ana para faiz toplamına da fiili ödeme tarihine kadar bankalarca mevduata uygulanan en yüksek mevduat faizinin uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu alacağın zamanaşımına uğramadığı, davacının dava konusu parasını devlet güvencesinden yoksun bir off-shore bankasına yatırılmasına ilişkin yazılı bir talimatının bulunmadığı, dava konusu işlemi yapan aracı davalı banka ile dava dışı Off-Shore bankası arasında organik bir bağ bulunduğu izleniminin verildiği, her iki bankanın da birbirlerinin uzantısı durumunda oldukları, bu nedenle dava konusu bedelden davalının sorumlu olduğu, keza bir güven kurumu olan bankaların objektif özen yükümlülükleri nedeniyle, hafif kusurlarından dahi
sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kabulü ile 110.000,89 USD’nin davalıdan alınıp, davacı yana verilmesine, 07/12/1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı yasanın 4/a maddesi uyarınca temerrüt faizi uygulanmasına karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili ve fer’i müdahil TMSF vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekili ve fer’i müdahil TMSF vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekili ve fer’i müdahil TMSF vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı Banka’ya iadesine, temyiz eden fer’i müdahil TMSF harçtan muaf olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, 23/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.