Yargıtay Kararı 11. Hukuk Dairesi 2014/19030 E. 2015/4155 K. 25.03.2015 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/19030
KARAR NO : 2015/4155
KARAR TARİHİ : 25.03.2015

SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/09/2014 tarih ve 2008/1305-2014/717 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı … vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı, 16.11.2006 tarihinde, davalı sürücü …’ın sevk ve idaresinde bulunan, diğer davalıya ait belediye otobüsüne bindiğini, otobüs durağa geldiğinde otobüsten inmek isterken otobüsün aniden hareket ettiğini ve bu ani hareket nedeniyle düştüğünü, düşme neticesinde de sağ bacağında kırık meydana geldiğini, kaza nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını, kazanın meydana gelmesinde davalı araç sürücüsü kusurlu olup, diğer davalının da istihdam eden sıfatıyla sorumluluğunun bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 600,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte ve 3.000,00 TL de manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı … vekili, zamanaşımı def’inde bulunmuş, olayda müvekkilinin ve davalı şoförün herhangi bir kusurunun bulunmadığını, tazminat talebinin de fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı vekili, müvekkilinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, talep edilen tazminatın da fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı sürücü …’ın sevk ve idaresindeki otobüsü yolcu durağında yolcu indirip-bindirmek için durduğu, gereken özeni göstermeden kapıları kapatarak hareket ettiği sırada davacının düşerek yaralanması ve bacağının kırılmasına neden olduğu, bu yaralama nedeniyle davacının yaklaşık bir yıl çalışamadığı, acı ve ızdırap çektiği, davalı sürücünün kazanın meydana gelmesinde tamamen kusurlu olduğu, kaza nedeniyle davacının 1.938,84 TL maddi zararı olduğunun tespit edildiği ancak, talep 600,00 TL olup, taleple bağlı kalınması gerektiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile, 600,00 TL maddi tazminatın dava tarihi olan 10.11.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle, yaralanma nedeniyle davacının duyduğu elem ve üzüntü ile tarafların ekonomik durumları nazara alınarak taktiren 3.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı … vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı … vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı … vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı …’nden temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.