YARGITAY KARARI
DAİRE : 15. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/8907
KARAR NO : 2015/22898
KARAR TARİHİ : 01.04.2015

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi
SUÇ : Güveni kötüye kötüye kullanma
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Belirlenen gün para cezası ve hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, uygulama maddesi olarak,5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddesi yerine aynı Kanunun 50/1-a maddesi yazılmış ise de, bu yanlışlığın mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin Kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Sanığın, yanında çalışan katılana ait … plakalı aracı emaneten aldığı halde, katılanın borçlarına karşılık olarak tanık…’ ye vermek suretiyle güveni kötüye kullandığının iddia edildiği olayda, sanığın savunmaları arasındaki çelişki, katılanın aşamalardaki ısrarlı beyanları ve tanıkların ifadelerinde, katılanın bulunmadığı bir zamanda aracın teslim edildiğine dair beyanları ile dosyada alacaklı olduğu anlaşılan tanık…’nin katılanın imzası bulunmayan tek taraflı protokol ile aracı sanıktan aldığının anlaşılması karşısında, eylemin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş, adı geçen tanıkların dinlenmesinin sonuca bir etkisi olmayacağı ve sanığın üzerine atılı suçu işlendiğine
dair mahkumiyete yeterli delil bulunması nedenleriyle tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.04.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.