YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/27732
KARAR NO : 2015/32141
KARAR TARİHİ : 05.11.2015

… vekili avukat … ile … vekili avukat … aralarındaki dava hakkında … Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13/05/2014 gün ve 2013/102-2014/166 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR
Davacı, davalı kurum ile sözleşme gereği davalı kurum sigortalısı ve hak sahibi hastaların tedavi hizmetleri sonucu tahakkuk eden ücretlerden, 2 vakaya ait olan 2.129,44 TL kısmının, hiçbir yasal dayanağı olmadığı halde davalı tarafından haksız şekilde ödenmediğini, yapılan işlemlerin zorunlu ve usulüne uygun olduğunu, ödenmeyen toplam 2.129,44 TL nin 695,79 TL kısmı için 04/10/2012 ve 1.433,65 TL kısmı için 18/10/2012 işlem tarihleri itibariyle işleyecek avans faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.
Davalı davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 255,75 TL kesintinin 04/10/2012 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleple ilgili davanın reddine, karar verilmiş ve hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2014 tarihinden itibaren 1.890,00 TL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.890,00 TL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE, 05.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.