YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/17383
KARAR NO : 2014/22248
KARAR TARİHİ : 09.12.2014

Mahkemesi : Trabzon 2. İş Mahkemesi
Tarihi : 28/02/2014
Numarası : 2013/128-2014/80

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Taraflar arasında fazla çalışma ücretlerinin hesaplanması ve fazla mesai ücretinin hesaplanmasına esas alınan ücretin tespiti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Davacı dava dilekçesinde haftanın 6 günü 08.30-19.30 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiş, davacı asil duruşmadaki beyanında işyerine sabah saat 08.00 gibi gittiğini, işyerinin saat 08.30 gibi açıldığını, akşamları 19.30 gibi kapandığını ancak kendisinin mağazanın en son kapanışı olan 21.30’a kadar çalıştığını beyan etmiştir.
Davalı davacının fazla çalışma yapmadığını savunmuş, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
HMK.nun 26.maddesinde hakimin tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olduğundan fazlasına vaya başka birşeye karar veremeyeceği bildirilmiştir.
Somut olayda davacı dava dilekçesiyle 08.30 ve 19.30 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Hükme esas alınan raporda bilirkişi tarafından haftanın 5 günü 08.30-19.30 saatleri arası 1 saat ara dinlenmesiyle 10 saat, haftada 1 gün 08.30-22.00 saatleri arası günde 13.5 saat çalıştığı, 1.5 saat ara dinlenme düşüldüğünde 12 saat çalıştığı ve haftada 62 saat çalışılıp 17 saat fazla mesai yapıldığını kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Talebi aşar şekilde hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır. 3-Davacının yıllık izin ücreti alacağına hükmedilirken de hata yapılmıştır. Davacının yıllık izin alacağı bilirkişi tarafından 2.970,76 TL olarak hesaplanmış, buna rağmen hüküm kısmında yıllık izin ücreti alacağının 1.000,00 TL’sine dava tarihinden faiz yürütülmesine, kalan kısım 1.970,76 TL olmasına rağmen arta kalan 2.870,76 TL’ye ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiştir. Oysaki dava ve ıslah edilen yıllık izin alacakları miktarı toplandığında bilirkişi tarafından hesap edilen yıllık izin ücretinin aşılması da bozma nedenidir.
SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.