YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/6717
KARAR NO : 2014/11858
KARAR TARİHİ : 23.06.2014
MAHKEMESİ : KONYA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 26/12/2013
NUMARASI : 2011/685-2013/898
Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/12/2013 tarih ve 2011/685-2013/898 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, Almanya Köln Eyalet (Asliye Hukuk) Mahkemesi tarafından verilen 14.01.2010 tarih 22 O 172/09 kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın ve masraf tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, yabancı mahkeme kararı yönünden 2675 sayılı MÖHUK’nın 34. ve 38. maddeleri uyarınca tenfiz şartlarının oluştuğu ancak verilen kesin sürede masraf tespit kararının tebliğine ilişkin evrakların sunulmadığı, bu durumda masraf tayinine ilişkin kesinleşmiş bir karar bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, her ne kadar mahkemece mülga 2675 sayılı Kanun’un 38. maddesine dayalı olarak hüküm kurulması doğru değil ise de somut uyuşmazlığa uygulanması gereken 5718 sayılı Kanun’un 54. maddesi ile anılan maddenin aynı nitelikte bulunması karşısında bu yanlışlığın sonuca etkili olmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dava, Almanya Köln Eyalet (Asliye Hukuk) Mahkemesi’nin 22 O 172/09 numaralı kararının ve yargılama giderlerine ilişkin masraf tespit kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenilen kararın Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümleri kapsamında tebliğ edildiği ve usulünce kesinleştiği, ancak masraf tespit kararının diplomatik yolla tebliğ edildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.
Oysa, davaya konu Almanya Köln Eyalet (Asliye Hukuk) Mahkemesi’nin tenfizine karar verilen asıl kararında dava masraflarının davalıya yüklendiğinin belirtilmesine ve bu kararın Lahey Sözleşmesi hükümlerine uygun olarak davalıya tebliğ edilmiş olmasına göre, bilahare adli memur tarafından düzenlenen ve mahkeme masraflarının tutarını gösterir masraf tespit kararının da Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre tebliği gerekmediği halde, mahkemece masraf tespit kararının da diplomatik yolla tebliğ edilmesi gerektiğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmesi ve doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, temyiz harcı davalıdan peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.