Yargıtay Kararı 2. Ceza Dairesi 2013/25230 E. 2014/13116 K. 13.05.2014 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/25230
KARAR NO : 2014/13116
KARAR TARİHİ : 13.05.2014

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Temyiz harcını yatırmadığından bahisle Sanık hakkında 27.12.2011 tarihli ek kararlar ile temyiz talebinden vazgeçilmiş sayılmasına dair karar verilmiş ise de ;
6217 sayılı Yasanın 13. maddesi, ile 4902 sayılı Harçlar Yasasının (1) sayılı Tarifesinin “Mahkeme Harçları” bölümünün, “ IV.Temyiz,istinaf ve itiraz harçları” kısmının, tüm fıkralarıyla değiştirilip, b fıkrası ile Yargıtay Ceza Dairelerine yapılacak temyiz başvurularından da harç alınması hükme bağlanmış ve Anayasa Mahkemesinin 20.10.2011 gün ve 2011/54-142 sayılı kararı ile bu hüküm iptal edilerek kararı Resmi Gazetede yayımlandığı 28.12.2011 tarihinden altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmişse de Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçesini Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Adil Yargılanma Hakkı kapsamında değerlendiği,mahkemeye erişim hakkının engellenmemesi bağlamında belirlediği kriterlerden birisi olan, “ödeme gücü olmayanlar bakımından etkili adli yardım sisteminin olması” koşulunun ülkemizde yeterince bulunmamasına dayandırdığı gözetildiğinde, anılan hususun Anayasa Mahkemesinin iptal kararının yürürlüğe girmesi beklenmeksizin temel haklarla ilgili Uluslararası Sözleşmeleri ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları dikkate alınarak iç hukukta uygulanması gerektiği gözetilerek,temyiz isteminde bulunduğu tarihte cezaevinde olduğu anlaşılan sanığın 02.01.2012 tarihli dilekçe ile temyiz harcını ödeyecek ekonomik gücü olmadığını bildirmesi nedeniyle; mahkemenin sanık …’nın temyiz harcını yatırmadığından “temyiz talebinden vazgeçilmiş sayılmasına” ilişkin 27.12.2011 tarih 2011/585 Esas, 2011/1189 Karar sayılı ek karar kaldırılarak, sanığın süresinde yaptığı temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Sanığın kamu kurumuna ait olduğu anlaşılan kapıyı kırması biçimindeki eyleminin TCK.nun 152/1-a maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde aynı Yasanın 151/1.maddesi uyarınca hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 13.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.