YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2014/16333
KARAR NO : 2014/18137
KARAR TARİHİ : 25.06.2014

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Karşılıksız Yararlanma
HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan verilen beraat kararına yönelik Üst C.Savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;
30.01.2013 tarihli karara karşı Üst Cumhuriyet savcısı tarafından 1412 sayılı CYUY.nın 310.maddesinde öngörülen yasal bir aylık süreden sonra 01.03.2013 tarihinde yapılan temyiz isteminin aynı Yasanın 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
2-Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;
05/07/2012 gün ve 28344 sayılı RG’de yayımlanarak yürürlüğe giren “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin 1. ve 2. fıkrası hükümleri birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde, yapılan değişiklikle amaçlananın bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla hakkında hırsızlık suçundan dolayı kovuşturma yapılan veya kesinleşmiş olup olmadığına bakılmaksızın hakkında hüküm verilen kişinin, bu Kanun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren altı ay içinde, zararı tamamen tazmin etmesi hâlinde, hakkında cezaya hükmolunmaması ve işin esasına girilmeksizin, verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kalkması olduğundan, kurum zararını giderdiği anlaşılan sanık hakkında 6352 sayılı Kanunun Geçici 2/2 maddesi ve 5271 sayılı CMK’nın 223/4-a maddelerine göre ceza verilmesine yer olmadığı kararı yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmiş olması,
Yasaya aykırı bulunduğundan hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı yasanın 322. maddesi uyarınca, sanık hakkında 6352 sayılı Kanunun Geçici 2/2 maddesi ve 5271 sayılı CMK’nın 223/4-a maddelerine göre CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.