YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/1177
KARAR NO : 2016/15294
KARAR TARİHİ : 27.06.2016

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalıya ait işyerinde çalışıp iş sözleşmesinin sona erdiğini, hak kazandığı izinlerin tam olarak kullandırılmaması nedeni ile yıllık izin ücreti alacağı olduğunu ileri sürerek yıllık izin ücreti alacağının tahsilini, istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, zamanaşımı def’ini öne sürüp, davacınrn çalıştığı sürede yıllık izin kullandığını, ayrıca fesih sonrası yıllık izin ücreti ödendiğini ve bir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ‘Taraf arasındaki anlaşmazlığın konusu yıllık izin alacağına yönelik olup, davacı taraf “toplu iş sözleşmesinde yer alan yıllık ücretli izin süresinin içine rastlayan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerinin izin süresine dahildir” kısmının emredici hukuk kurallarına aykırı olup olmadığı hususu olup; Anayasamızın 50. maddesine göre çalışanların dinlenme hakkı güvence altına alınmış olup, anayasanın bu emredici hükmü uyarınca iş yasasında hafta tatili ve yıllık ücretli izinlerle ilgili hususlar düzenlenmiştir. Emredici kurallar gereğince ücretli izin günlerinin hesabında izin süresine rastlayan ulusal bayram, hafta tatili ve genel tatil günleri izin süresinden sayılmaz. Taraflar arasında geçerli olan toplu iş sözleşmesinde yasal yıllık izinden daha yüksek olan aylık 30 gün yıllık izin kullanılması kararlaştırıldığından davacıya iş yasada öngörülen izin sürelerine daha fazla yıllık izin süresi, toplu iş sözleşmesinde verildiğinden toplu iş sözleşmesindeki hükmün yasalara aykırı olmadığı kabul edilerek birinci alternatife göre yapılan hesaplamaya itibar edilmiş” gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:
Kararı davacı ve davalı taraf temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının hak kazandığı izin süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık vardır.
İşyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesinin yıllık izinleri düzenleyen 13. madde hükmünde ” yıllık ücretli izin sürelerinin içine rastlayan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günleri izin süresine dahildir” şeklinde hüküm bulunmakta ise de bu hüküm 4857 sayılı İş Kanunun 55 ve 56. madde hükümlerine aykırıdır. Kanuna aykırı olması nedeni ile Toplu İş Sözleşmesindeki bu hüküm dikkate alınmadan yapılan hesaplamaya itibar edilmesi gerekirken yazılı şekilde Toplu İş Sözleşmesindeki hükme itibar edilerek alacağın belirlenmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.