YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/20236
KARAR NO : 2015/15077
KARAR TARİHİ : 15.09.2015

Mahkemesi : Asliye Hukuk Mahkemesi
(İş Mahkemesi Sıfatıyla)
Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalam temyiz itirazlarının reddine.
2-Davacı bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Yıllık izin ücreti bakımından uygulanması gereken faiz konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin feshi halinde kullanılmayan izin sürelerine ait ücretlerin, son ücret üzerinden ödenmesi gerektiği kurala bağlanmıştır. Ancak, Yasada izin ücreti için kesin bir ödeme günü belirlenmiş değildir. İş sözleşmesinin feshedildiği tarihte izin ücreti muaccel olur. Bununla birlikte, faiz başlangıcı bakımından işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi gerekir.
Dairemizce, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti, geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmemiş ve 4857 sayılı Kanunun 34 üncü maddesinde sözü edilen bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilemeyeceği kabul edilmiştir. O halde, izin ücreti için uygulanması gereken faiz, yasal faiz olmalıdır.
Davacı dava ve ıslah dilekçesinde yıllık izin alacağının en yüksek banka işletme kredisi faiziyle tahsilini talep etmiştir.
Mahkemece yıllık izin alacağının yasal faiziyle tahsiline karar verilmesi gerekirken davacının yıllık ücretli izin fark alacağının kabulüne ve 50,00 TL yıllık ücretli izin farkı alacağının 24/05/2013 dava tarihinden, 336,10 TL yıllık ücretli izin farkı alacağının 25/11/2013 ıslah tarihinden itibaren en yüksek banka işletme kredisi faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.
SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrasının 7  numaralı bendinin çıkarılarak yerine “50,00 TL yıllık ücretli izin farkı alacağının 24/05/2013 dava tarihinden, 336,10  TL yıllık ücretli izin  farkı alacağının 25/11/2013 ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.