YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/5387
KARAR NO : 2015/11487
KARAR TARİHİ : 03.11.2015
MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 14/03/2013
NUMARASI : 2011/337-2013/131
Taraflar arasında görülen davada Şanlıurfa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 14/03/2013 tarih ve 2011/337-2013/131 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı Şirket vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03/11/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı ve dava dışı Ltd. Şti’ne ait silindir iş makinasının, davalılar tarafından Mersin’den Irak’a taşınması sırasında uğradığı hasar bedelinin sigorta ettirene ödendiğini ileri sürerek, 106.702,20 TL’nin temerrüt faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı Ltd. Şti. vekili, müvekkilinin davaya konu taşıma işinin tarafı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.
Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı Şirket vekilinin temyizi üzerine Dairemizce, “….Davacı vekili ise davalı Şirket’in taşıyıcı olduğunu ispatlamak amacıyla üç adet belge sunmuştur. Bunlardan ilki davalı …. Ltd. Şti. antetli ve kaşeli CMR sözleşmesidir. Ancak anılan belgede davalı şirketin imzası yoktur. Bu durumda mahkemece anılan antetli belgenin ve kaşenin davalı şirkete ait olup olmadığı araştırılmalı, eğer davalı şirkete ait ise bu kez de başkalarının eline nasıl geçtiği ve dava konusu taşımada nasıl kullanıldığı konusunda davalı şirkete savunma hakkı tanınmalıdır. Davacının sunduğu ikinci belge Mersin Serbest Bölge Gümrük Müdürlüğü’nce düzenlenen gümrük beyannamesidir. Bu beyanda bulunan da … Ltd. Şti. adına Kamuran Kayar’dır. Davalı şirket vekili ise bu kişinin müvekkili çalışanı olmadığını savunmuştur. O halde mahkemece gümrükteki işlemlerin kim tarafından yapıldığı, davalı Şirket adına bir vekaletname veya temsil belgesi ibraz edilip edilmediği ve Kamuran Kayar’ın davalı şirket çalışanı olup olmadığı araştırılmalıdır. Davacının sunduğu üçüncü belge ise davalının davacı şirketin
./..
sigorta ettireni … Ltd. Şti’ne, yapılacak yükleme bilgilerini bildirdiği 13.04.2005 tarihli faks belgesidir. Davalı şirket vekili bu belgenin de sahte olduğunu savunmaktadır. O halde mahkemece PTT. kayıtlarından anılan belgedeki faks numarasının davalı Şirket’e ait olup olmadığı ve yine aynı belgedeki kaşe ile imzanın davalı şirkete aidiyeti araştırılmalıdır. Bu araştırmalardan herhangi birisinde davalı … Ltd. Şti’nin taşıyıcı olduğu sonucuna varıldığı takdirde ise anılan şirketin zarardan sorumlu tutulması gerektiğinde duraksanmamalıdır.Bu durum karşısında mahkemece, yukarıda açıklanan araştırmaların yapılması ve davalı … Ltd. Şti’nin hukuki durumunun buna göre değerlendirilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyan mahkemece, 13.04.2005 tarihli belge üzerindeki faks numarasının davalı Şirket’e ait bulunduğu, bu nedenle davalı Şirket’in taşıyıcı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 106.700 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı Şirket vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Şirket vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Şirket vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 5.406,67 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.