YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/15880
KARAR NO : 2017/15291
KARAR TARİHİ : 21.06.2017
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar, süresi içerisinde davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçinin fazla çalışma süresi taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 41. maddesine göre haftalık 45 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılır. Anılan Kanun’un 63. maddesinde ise, “Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu iş sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.
Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağını ve zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.
Somut olayda, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının oniki saat çalışıp, yirmidört saat dinlendiği, gündüzleri 08.00-20.00, geceleri 20.00-08.00 olmak üzere iki vardiya çalıştığı, davacı asilin yeminli beyanına göre anlaşılan ara dinlenme süreleri gereğince gündüz çalışmasında 10,5 saat, gece çalışmasında 8,5 saat çalışması bulunduğu, buna göre ayın ilk haftası 48,5 saat, ikinci haftası 46,5, üçüncü haftası 38 saat, dördüncü haftası 48,5 saat çalışması olduğu ve ortalama haftalık çalışmasının 44 saat olup davacının fazla mesai alacağı bulunmadığı sonucuna ulaşılarak talep reddedilmişse de yapılan değerlendirme hatalıdır.
Dosya kapsamında tespit edilen çalışma sisteminin işyerinde sürekli şekilde uygulandığı, yukarıda açıklanan ilke doğrultusunda denkleştirme sisteminin uygulandığına dair taraflar arasında yazılı bir anlaşmanın bulunmadığı, buna göre haftalık 45 saati aşan çalışmaların bulunduğu haftalarda fazla mesai çalışması olduğu kabulü ile fazla çalışma ücretinin hesaplanarak takdir edilecek indirim yapıldıktan sonra hüküm altına alınması gerekir. Hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.