YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/12317
KARAR NO : 2014/18145
KARAR TARİHİ : 21.11.2014

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada …. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.06.2013 gün ve 2008/64-2013/102 sayılı kararı onayan Daire’nin 26.03.2014 gün ve 2013/17153-2014/5840 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin söz yazarı, besteci, yorumcu ve müzisyen olduğunu, 15/10/2005 tarihinde davalı ile 3 yıl süreli ve 2 albümlük bir albüm yapım-icra sözleşmesi imzaladığını, bu sözleşme kapsamında birinci albümün 2006 yılında piyasaya çıkarıldığını, bu albümle ilgili klip giderlerinin müvekkili tarafından karşılandığını ve birinci albümün birinci klibinin davalıya hazır şekilde teslim edildiğini, davalının birinci albümünün ikinci klibini yapmadığını, ayrıca albümle ilgili reklam ve tanıtım yükümlülüğünü ifa etmediğini böylece bu konuda sözleşmeye aykırı davrandığını, öte yandan sözleşmede üstlendiği ikinci albümü de yapmadığını oysa ikinci albümü birinci albümden 15 ay sonra yapılması gerektiğini, dolayısıyla davalının bu yükümlülüğünü de yerine getirmediğini böylelikle de sözleşmeye aykırı davrandığını, yapılan uyarıya rağmen davalının borçlarını ifa etmediğini bunun üzerine taraflar arasındaki 15/10/2005 tarihli sözleşmenin, tazminat ve cezai şart dava hakkı saklı tutularak 24/10/2007 tarihinde müvekkili tarafından feshedildiğini, sözleşmenin 7. maddesinde sözleşmeye aykırı davranan taraf yönünden 200.000 USD cezai şart öngörüldüğünü davalının sözleşmeye aykırı hareket etmesi nedeniyle bu cezai şartı ödemekle yükümlü olduğunu ileri sürerek ile şimdilik 10.000 USD cezai şartı dava tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında ise faiz talebinin banka döviz mevduat faizi olduğunu belirtmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilince temyiz edilen karar, Dairemizin 26.03.2014 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır.
Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK’nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 21.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.