YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/7264
KARAR NO : 2018/11895
KARAR TARİHİ : 23.10.2018

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
I- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
14.04.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
II- Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının, 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilip edilmediği ile suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemeye kanaat gelip gelmediği hususlarının değerlendirilmesi gerektiği ve geçmişteki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasından ibaret kararların da ertelemeye engel teşkil etmediği gözetilmeden, “şartları oluşmadığından” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmolunan cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının TCK’nın 50.maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilmemesine karar verilirken, kişiliği,sosyal ve ekonomik durumu,yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığı ve suçun işlenmesindeki özellikler değerlendirilmeden,“şartları oluşmadığından” şeklindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile anılan maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,
3- Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı biçimde “müteselsilen tahsiline” biçiminde karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 23/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.