YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2014/180
KARAR NO : 2014/22664
KARAR TARİHİ : 12.11.2014

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4, 50/6, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1 ve 22/4. maddelerinde yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; olay gecesi idaresindeki otomobil ile meskun mahalde, orta refüj ile bölünmüş tek yönlü, aydınlatmalı ve hafif iniş eğimli yolda hızla seyir halindeyken, önünde aynı yönde seyir halinde olan ve takip mesafesini korumadığı bir başka aracın olay mahalli kavşakta yavaşlaması üzerine çarpmamak için fren tedbirine başvurarak kontrolsüz şekilde sağa yönelip ve aracın direksiyon hakimiyetini kaybederek sağ taraftaki yaya kaldırımına çarpması, ardından kaldırıma sürtünerek geldiği kavşakta, sağ taraftaki sokaktan gelerek sağa dönüş manevrası ile kavşağa giriş yapan katılan …’ın idaresindeki ticari taksiye çarpıp yaklaşık 30 metre sürüklenerek duruşa geçebilen sanığın tam kusurlu olduğu somut olayda; sanığın taksirinin yoğunluğu ve katılanların nitelikli şekilde yaralandığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanık hakkında hükmolunan adli para cezası taksitlendirilirken TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi yerine TCK’nın 50/6. maddesinin tedbirlerle sınırlı olduğunun gözetilmeksizin, TCK’nın 50/6 maddesi uyarınca ihtarına karar verilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 1. bendinin 4. paragrafının devamına “ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibaresinin yazılması, aynı bentteki TCK’nın 50/6. maddesi uyarınca ihtarata ilişkin 5. paragrafın hükümden çıkartılması suretiyle eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.