YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/16727
KARAR NO : 2017/1180
KARAR TARİHİ : 17.02.2017

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle Yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Olay günü saat 18:30 sıralarında sanık yönetimindeki araç ile yerleşim yeri dışında, 7 metre genişliğinde, aydınlatmanın olmadığı, iki şeritli ve iki yönlü yüzeyi ıslak, tehlikeli viraj ve tehlikeli eğimli asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahallinde karşı istikametten gelen katılan … yönetimindeki otomobilin sol ön kısmına kendi aracının sol ön kısmı ile çarpması neticesinde, katılan …’nın basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde katılan …’nın ise, ikinci derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda, sanığın asli ve tam kusurlu olduğu, taksirinin yoğunluğu ve biri nitelikli olmak üzere iki kişinin yaralandığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi, temyiz edenin sıfatına göre bozma sebebi yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın tayin edilen cezaya ve hakkında lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;
1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ”suçun işlenmesinde kullanılan araçlar” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
2-Sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK’nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,
3-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının, 5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin ihtarına karar verildiği halde, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin hükümde gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilk bendindeki ”suçun işlenmesinde kullanılan araç” ibaresinin çıkartılması, hükmün 3. bendinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine, “Sanığa verilen 5 ay kısa süreli hapis cezasının miktarı, sanığın sosyal ve ekonomik durumu, nazara alınarak TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK’nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 150 tam gün olarak belirlenmesine; TCK’nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının bir gün karşılığı takdiren 20,00.TL olarak belirlenerek, sonuç olarak sanığın 3.000 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRLMASINA” ibarelerinin yazılması, hüküm fıkrasının (4.) bendine “ihtarına” ibaresinden önce gelmek üzere “ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.