YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/8398
KARAR NO : 2017/3745
KARAR TARİHİ : 09.05.2017
Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma
Hüküm : TCK’nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri
gereğince mahkumiyet
Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre,
Olay tarihinde sanığın saat 20:55 sıralarında idaresindeki araçla, araçta arkadaşları … ve … ile birlikte seyir halindeyken, sanık ve tanık ifadelerine göre önünde aynı yönde seyreden beyaz renkli pikap aracı sollamaya çıktığı sırada, mıcıra kapılarak direksiyon hakimiyetini kaybettiği ve takla atarak kaza yaptığı, kazadan bir saat beş dakika sonra yapılan alkol kontrolünde sanığın 61 promil alkollü olduğunun belirlendiği, olay saati itibariyle yaklaşık 77 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, alkol miktarı itibarıyla güvenli sürüş yeteğini kaybettirdiğinden söz edilemeyeceği, belirtilen alkol derecesinin güvenli sürüş yeteneğini kaybettirdiğine dair bir bulgu ya da sanığın dışa yansıyan davranışları ile ilgili bir tespitin bulunmaması karşısında; trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun yasal unsurları oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelere dayanılarak yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,
Kabule göre de;
Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkrasında, TCK’nın 52/4. maddesinin son cümlesi uyarınca taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ile birlikte, ayrıca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususuna yer verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infaz yetkisini kısıtlar biçimde adli para cezasının ödenmemesi halinde 5275 sayılı Yasanın 106/3. maddesi gereğince hapse çevrilmesine karar verilmesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.