YARGITAY KARARI
DAİRE : 17. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/19386
KARAR NO : 2017/1915
KARAR TARİHİ : 20.02.2017

Hırsızlık suçundan sanık …’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143 ve 62/1. maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Gaziantep 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2015 tarih, 2015/400 Esas ve 2015/415 Karar sayılı Kararına karşı Adalet Bakanlığı’nın 31/10/2016 tarih ve 94660652-105-27-10332-2016-Kyb sayılı Kanun Yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 07/11/2016 tarih ve 2016/385961 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi:
MEZKUR İHBARNAMEDE:
Dosya kapsamına göre, anılan karara yönelik temyiz talebinin reddine ilişkin Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 11/05/2016 tarih, 2016/5807 Esas ve 2016/7424 Karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılmasında isabet görülmediği belirtilmiş ise de;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.11.2016 tarih, 2016/950 Esas ve 2016/436 sayılı Kararında özetle ”CMK 150/3. maddesinin uygulanmasında, sanığın eylemine uyan TCK’nın 142/2-h maddesinin kanuni tanımda yer alan temel cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezasını gerektirdiğinden atılı suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle aynı Kanun’un 143. maddesine göre verilecek cezadan artırımı öngören ağırlaştırıcı sebebin dikkate alınmayacağını” belirtildiğinden, bu nedenle kanun yararına bozma talebinin reddi gerektiğinden;
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamadeki düşünce yerinde görülmediğinden CMK’nın 309. maddesi gereğince KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 20.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.