YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/4952
KARAR NO : 2014/5087
KARAR TARİHİ : 18.02.2014

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
A-Sanık hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde,
Şikayetçi …’a karşı hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 61/4-5. madde ve fıkralarında belirtilen sıralamaya aykırı olarak aynı yasanın 31. maddesinin 168. maddeden sonra uygulanması sonuç cezayı etkilemediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık … müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,
B-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince,
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın şikayetçilerin ikamet ettiği apartmana girerek daire kapılarının önünde bulunan ayakkabıları çalmak suretiyle yüklenen suçu işlemesi nedeniyle eylemin tek suç olarak kabul edilmesi gerektiği ancak bu durumun 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesi kapsamında temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınması gerektiğinin anlaşılması karşısında, şartları oluşmamasına rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 43. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, sanık … müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK’nın 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılarak 116/1. maddesi uyarınca sanığa verilen 6 ay hapis cezasının 119/1-c maddesi uyarınca 1 kat artırılarak 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 31/2. maddesi gereği 1/2 oranında indirilmesi ile sanığın 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 62. madde uyarınca 1/6 oranında indirilmesi ile 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 50. madde uyarınca hapis cezasının günlüğü 20,00 TL’den çevrilerek sonuç cezanın 3.000,00 TL adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.