YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2011/46394
KARAR NO : 2013/32776
KARAR TARİHİ : 11.12.2013

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, 07/06/1997 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığını, pompacı olarak en son 775,00 TL net ücret ve yemek ile sosyal haklarla çalışmasına devam etmekteyken ekonomik kriz nedeniyle 31.12.2008 tarihinde iş akdinin davalı işveren tarafından haksız ve geçersiz olarak feshedildiğini, ulusal bayram ve genel tatil günleri de dahil olmak üzere 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle çalıştığını, taleplerine rağmen dava konusu alacaklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, genel tatil ücreti ve fazla çalışma ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, açılan davayı kabul etmediklerini ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, ekonomik kriz nedeniyle 31/12/2008 tarihinde iş akdinin davalı işveren tarafından haksız ve geçersiz olarak feshedildiği, davacının ulusal bayram genel tatil günleri de dahil olmak üzere 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle çalıştığı, kendisine fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, kıdem ve ihbar tazminatı ödenmediği gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi bir aylık dönemde ilk hafta (3×3=) 9 saat, takip eden iki hafta ise (4×3=) 12’şer saat, dördüncü hafta ise yine (3×3=) 9 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.
Somut olayda; dosya kapsamından anlaşıldığı üzere davacı 24 saat çalışma, 24 saat dinlenme esasına göre davalı işyerinde çalışmış olup, fazla çalışma ücreti belirlenirken yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda hesaplama yapılması gerekirken hükme esas alınan bilirkişi raporunda haftalık 25 saat üzerinden fazla çalışma ücreti hesabı yapılması hatalı olmuştur.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.