YARGITAY KARARI
DAİRE : 15. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2018/4367
KARAR NO : 2019/1782
KARAR TARİHİ : 15.04.2019

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

– K A R A R –

Dava eser sözleşmesinin yüklenicinin edimini tam ve eksiksiz olarak yerine getirmemesi nedeniyle feshi, ödenen bedelini iadesi ve kararlaştılan cezai şart alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle geç teslim halinde ödenmesi kararlaştırılan ceza koşulu sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 158/II. dava tarihinde yürürlükte olan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 179/I. maddesinde düzenlenen ifaya ekli ceza olup, sözleşmede aksi kararlaştırılmamış olması sebebiyle sözleşmenin feshi halinde istenmesinin mümkün bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.
2-Taraflar arasında imzalanan sözleşme ile davalı yüklenici yastık dolum ünitesini sözleşmenin 1, 2, 3 ve 4. maddelerinde belirtilen şekilde ve 27.05.2010 tarihine kadar yapıp davacı iş sahibine teslim etmeyi üstlenmiştir. Dosya kapsamı ile talimat yoluyla makineleri bulunduğu yerde yapılan inceleme sonucunda makine mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 30.11.2017 tarihli bilirkişi raporundan davalı yüklenicinin makine imalâtını tamamlamadığı montaj ve kurulumu ile senkronize ayarlarını yapmadığı ve sözleşme konusu makinenin davacı tarafça hiç kullanamadığı anlaşılmaktadır. Sözleşmede kesin vade (teslimi gereken tarih) kararlaştırılmış olduğunda davacı iş sahibi Türk Borçlar Kanunu’nun 123. maddesi hükmünce yeniden süre verilmesine gerek olmaksızın aynı Yasa’nın 125/son fıkrası uyarınca sözleşmeden dönme ve ifa ettiği edimi geri isteme hakkını kazanmıştır. Davacı iş
sahibinin bu hakkı zamanaşımı süresi içerisinde kullanması mümkün olup geç kullanmasının TMK’nın 2. maddesine ve dürüstlük kuralına aykırı hareket olarak nitelendirilmesi ve kabulü mümkün değildir.
Bu durumda mahkemece davalı yüklenici sözleşmede kararlaştırılan süre geçmesine rağmen eseri tamamen monte ederek çalışır vaziyette teslim etmek şeklindeki edimini yerine getirmediği ve davacı iş sahibi sözleşmeden dönme ve ödediği bedeli geri istemekte haklı olduğundan davalı tarafından teslim ve monte edilip kullanılmayan makinelerin davalı yükleniciye iadesi koşuluyla davacının kanıtladığı ödemelerin davalıdan istirdadına karar verilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile davanın tümden reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.
SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 5766 sayılı Kanun’un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,
karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 15.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.