YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/12803
KARAR NO : 2019/14857
KARAR TARİHİ : 03.07.2019

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Müvekkil …’ın 19/07/2000 tarihinde Halkbank … Şubesinde memur olarak işe başladığını, müvekkilinin 4603 sayılı kanun uyarınca 01/03/2002 tarihinde işçi statüsüne geçtiğini, müvekkilinin 01/03/2002 tarihinden 21/02/2011 tarihine kadar davalı bankanın … Şubesin’de, 21/02/2011 tarihinden 03/10/2012 tarihine kadar Kumru Şubesinde aralıksız olarak işçi statüsünde çalıştığını, müvekkilinin işçi statüsünde çalıştığı süre içinde günlük en az 3 saat fazla çalışma yapmasına rağmen, kendisine davalı banka tarafından fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma ücreti hakkında karşılık ne hizmet akdi süresince ne de hizmet akdinin sona ermesinden sonra hiçbir şekilde ödeme yapılmadığını iddia ederek bütün bu nedenlerden dolayı fazlaya ilişkin hakların saklı tutularak 1.000,00 TL fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma ücretinin muaccel oldukları tarihten itibaren mevduata uygulanan en yüksek faiz ile davalı bankadan alınarak davacıya verilmesini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
İş Kanunun 32 . Maddesinde ücret alacaklarında zamanaşımı süresinin beş yıl olduğunu, bu sürenin geçtiğini, İş Kanunun 41 . Maddesi “ülkenin genel yararları yahut işin niteliği veya üretimin artırılması gibi nedenlerle fazla çalışma yapılabileceğini, fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile, bazı haftalarda toplam kırkbeş saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz” şeklinde düzenlendiğini, davacının müvekkil banka nezdinde çalıştığı dönem kayıtlı müvekkil banka insan kaynakları daire başkanlığı tarafından incelendiğini, ancak davacı adına fazla çalışma kaydına rastlanılmadığını, fazla çalışma yaptığını iddia eden işçinin bu iddiasının ispatla yükümlü olduğu, fazla çalışma konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmalarının delil niteliğinde olduğunu, davacının fazla çalışma iddiasının tamamen soyut ve yasal temelden yoksun olduğunu savunarak arz ve izah edilen ve re’sen tespit edilecek nedenlerle; davanın öncelikle zamanaşımı yönünden ve daha sonra esastan reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacıya yükletilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir
D) Temyiz:
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
Davacı işçi davalıya ait banka işyerinde fazla sürelerle çalıştığını ve fazla çalışma yaptığını ileri sürerek bu yönden ayrı ayrı talepte bulunmuş, Mahkemece davacının her iki çalışmasının da bulunmadığı gerekçesiyle isteklerinin reddine karar verilmiştir.
Davacı işyerinde yönetmen yardımcısı -servis görevlisi ünvanı ile görev yapmış , bilgisayar açılış kapanış kayıtları ve husumet iddiası bulunmayan tanık beyanları ile Kumru Şubesi’nde 45 saat ,… Şubesi’nde ise 47.5 saat çalıştığını ispatlamıştır. Bilirkişi raporunda bu yönde hesaplamaya yer vermiş olup fazla çalışma ile fazla sürelerle çalışma her iki çalışılan işyeri bakımından ayrı ayrı hesaplanmıştır. Sözü edilen rapor bir değerlendirmeye tabi tutularak karineye dayalı makul indirim hususu da düşünülmek suretiyle isteklerle ilgili hüküm kurulması gerekirken Mahkemece gerekçesiz olarak davanın reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
F) SONUÇ:
Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,03/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.