YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2018/2625
KARAR NO : 2019/4138
KARAR TARİHİ : 08.04.2019
MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi
DAVA TÜRÜ : Boşanma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda, ilk derece mahkemesi tarafından davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın yararına 4.000 TL maddi ve 3.000 TL manevi tazminata, kadının yoksulluk nafakası talebi ile ziynet alacağına yönelik usulüne uygun açılmış bir davasının bulunmaması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, davacı erkek tarafından kusur tespiti, kadın yararına hükmedilen tazminatlar yönünden istinaf talebinde bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi tarafından kadının kusur belirlemesi, tazminatlara yönelik istinaf talebinin kabulü ile tarafların eşit kusurlu olduğundan bahisle kadın lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminatın kaldırılmasına karar verilmiş, bölge adliye mahkemesinin bu hükmü kadın tarafından temyiz edilmiştir.
Bölge adliye mahkemesince, boşanmaya neden olan olaylarda, tarafların eşit kusurlu kabul edilerek davalı kadın lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminatın kaldırılmasına karar verilmiş ise de yapılan yargılama ve toplanan delillerden; bölge adliye mahkemesince belirlenen ve taraflara yüklenilen kusurlu davranışların yanında ilk derece mahkemesinin de kabulünde olan “erkeğin kadına ekonomik şiddet” uyguladığı anlaşılmaktadır. O halde, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekirken tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.
2- Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere boşanmaya neden olaylarda davacı erkeğin daha fazla kusurlu olduğu Türk Medeni Kanunu’nun 174/1-2. maddesi koşulları kadın yararına oluşmuştur. Bu duruma göre davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesine göre kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin kaldırılması doğru görülmemiştir.
SONUÇ: Temyiz edilen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 31.10.2017 tarihli kararının yukarıda 1. ve 2. bentlerde açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 08.04.2019 (Pzt.)