Yargıtay Kararı 2. Ceza Dairesi 2018/5571 E. 2018/13164 K. 12.11.2018 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2018/5571
KARAR NO : 2018/13164
KARAR TARİHİ : 12.11.2018

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık … hakkında, sadece hırsızlık suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu, işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından beraat kararları verildiği ve bu beraat kararlarının temyiz edilmediği, dolayısıyla sanık … yönünden temyizin kapsamının hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sınırlı olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1- Sanık …’in temyiz ve eski hale getirme isteminin incelenmesinde;
Sanığın, hakkındaki mahkumiyet hükmünün 05.05.2011 tarihinde kesinleşmesinden sonra dosyaya sunduğu anlaşılan bila tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK’nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay’ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 02/12/2011 tarih ve 2004/268 esas – 2010/1327 karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;
Yokluğunda verilip usulüne uygun şekilde 11/04/2011 tarihinde tebliğ edilen hükmü, CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra temyiz eden sanığın süresinde olmayan temyiz istemi ile yerinde görülmeyen eski hale getirme isteminin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince REDDİNE,
2- Sanık … müdafiinin işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığı ve 5271 sayılı CMK’nın 264. maddesine göre de Kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından sanık müdafiinin temyiz dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,
3- Sanık … müdafii, sanık … müdafii ve sanık …’nin hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;
Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 143. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 8 ay hapis cezalarından aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, 2 yıl 2 ay 20 gün yerine hesap hatası sonucu 2 yıl 2 ay hapis cezalarına hükmedilmesi suretiyle eksik cezalar tayin edilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 12/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.