YARGITAY KARARI
DAİRE : 18. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2018/5756
KARAR NO : 2019/4198
KARAR TARİHİ : 04.03.2019

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme
HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun’a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce de benimsenen 09/02/2016 tarih, 2014/8-71 esas, 2016/42 kararı doğrultusunda, sanık hakkında 5 ay hapis cezasının 3000 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilen ilk hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilip Özel Dairece lehe bozulmasından sonra, CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanması sırasında “cezayı aleyhe değiştirme” yasağı gözetilerek ilk hükümdeki adli para cezasının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu dikkate alınmadan, hükmün açıklandığı kararda, 5 ay hapis cezası verilmek suretiyle, 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesine muhalefet edilmesi,
Kanuna aykırı ve sanık …’nün temyiz iddiaları yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye kısmen uygun olarak, sonuç cezanın 3000 TL adli para cezası olarak belirlenmesi ve bu adli para cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumuna göre TCK’nın 52/4 maddesi gereğince 1’er ay ara ile 10 eşit taksitle sanıktan tahsil edilmesi” suretiyle HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.