YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/19648
KARAR NO : 2017/24833
KARAR TARİHİ : 14.11.2017
MAHKEMESİ:İş Mahkemesi
DAVATÜRÜ:ALACAK
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan bir miktar kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapılarak feshedildiğini, hak kazandığı işçilik alacaklarının tam olarak ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, iş sözleşmesinin 01/06/2012 tarihinde feshedildiği belirtilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ilgili dönem çalışmasının 29/08/2012 tarihinde sona erdiği anlaşılmakta ise de; dava dilekçesinde yazılı fesih tarihi noktasında taleple bağlı kalınması gerektiği gerekçesiyle, çalışma süresinin 22/08/2007-01/06/2012 tarihleri arasında olduğu kabul edilmiştir. Gerek Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına gerekse de işverence sunulan işyeri kayıtlarına göre, dava konusu yapılan çalışma döneminin 29/08/2012 tarihinde sona erdiği sabittir. Bu halde, dava dilekçesinde 01/06/2012 tarihinin sehven yazıldığı anlaşılmaktadır. Maddi hataların düzeltilmesi, iddianın genişletilmesi yasağı kapsamında değildir. Anılan sebeple, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına ve işverence sunulan işyeri kayıtlarına göre, dava konusu yapılan çalışma döneminin 29/08/2012 tarihinde sona erdiği esas alınarak sonuca gidilmelidir.
Kabule göre de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kıdem tazminatı hesaplama tablosunda, 22/08/2007-01/06/2012 tarihleri arasındaki süre 4 yıl 4 ay 9 gün kabul edilmiş ise de, bu iki tarih arasındaki süre 4 yıl 9 ay 9 gün olup, hesapta maddi hata yapıldığı anlaşılmaktadır.
3-Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, hesaplamaya esas dönemde imzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti tahakkuklarının bulunduğu (davacının yıllık izin kullandığı 2010 yılının yedinci ayı hariç olmak üzere) gerekçesiyle, fazla çalışma ücreti talebi reddedilmiştir. Ne var ki, ücret bordrolarında gösterilen ücretin gerçek ücreti yansıtmadığı mahkemenin de kabulündedir. Bu halde, gerçek ücret tutarı esas alınarak, bordrolarda gösterilen fazla çalışma saatleri üzerinden fazla çalışma ücreti hesaplanmalı, ödenen miktarlar mahsup edilerek bulunacak fark fazla çalışma ücretine hak kazanıldığı kabul edilmelidir. Bu yönün nazara alınmadan, sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Diğer taraftan, yukarıda “2” numaralı bentte belirtilen bozma sebebi gereğince, dava konusu yapılan çalışma döneminin 29/08/2012 tarihinde sona erdiğinin esas alınması gerekeceğinden, fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunmayan 2012 yılının ağustos ayı ve bordrosu sunulmayan 2012 yılının haziran ayı bakımından, fazla çalışma bulunup bulunmadığı hususunda, her iki taraf tanık beyanları birlikte değerlendirilmelidir. Şu husus da gözden kaçırılmamalıdır ki; dinlenen davacı tanıklarının işverene karşı dava açmış olmaları sebebiyle husumetleri bulunmakta olup, salt husumetli davacı tanıkları beyanlarına göre sonuca gidilmesi mümkün değildir.
Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 14/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.