YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/4906
KARAR NO : 2017/16511
KARAR TARİHİ : 12.12.2017

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
Sanık …’nin temyiz dilekçesi içeriği nazara alındığında, temyiz itirazının sadece kendisi hakkında verilen mahkumiyet hükmüne hasren olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1) Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22/10/2002 tarihli ve E.2002/4-238 – K.2002/367 sayılı kararı uyarınca, taraflar arasında çıkan kavgada, her iki tarafın da yaralanmış olması ve dosya kapsamındaki delillerden kavgaya hangi tarafın haksız hareketi ile sebebiyet verdiğinin kesin olarak belirlenememesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
2) Adli sicil kaydında yalnızca (mahkumiyet hükmü niteliğinde olamayan) hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları bulunan ve dosyaya yansıyan olumlu davranışları dikkate alınarak TCK’nin 62. maddesi uyarınca takdiri indirim maddesi uygulanan sanık hakkında, “kasıtlı suçtan 3 aydan fazla hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin bulunması nedeniyle koşulları bulunmadığından hakkında TCK’nin 51 ve CMK’nin 231. maddesinin 5 ve devamı fıkralarının uygulanmasına yer olmadığına” şeklindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve ertelemeye yer olmadığına karar verilmesi,
3) Sanığın eylemini silahtan sayılan bıçakla gerçekleştirmesi nedeniyle cezasından artırım yapılırken, uygulanan kanun maddesinin 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesi yerine 86/3-a olarak belirtilmesi,
4) Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140 – K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.