YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/4811
KARAR NO : 2017/13807
KARAR TARİHİ : 30.11.2017

Hırsızlık suçundan sanık … hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetine ilişkin Bursa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/04/2013 tarihli ve 2012/752 Esas- 2013/406 karar sayılı hükmün temyizi üzerine Dairemizin 03/11/2014 gün 2014/10974 Esas, 2014/30473 sayılı kararı ile onanması yolundaki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 09.11.2017 tarih ve 2017/53748 sayılı yazısı ile verilen kararın düzeltilerek onanması yönünde itiraz talebinde bulunulması üzerine itirazla ilgili yeniden değerlendirme yapılmak üzerine dosya Dairemize gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.11.2017 tarih ve 2017/53748 sayılı itiraz istemi değişik gerekçeyle yerinde görülmüş olduğundan Dairemizin 03/11/2014 gün 2014/10974 Esas, 2014/30473 sayılı kararındaki hırsızlık suçunun onanması yönündeki karar kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;
1-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK’nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca; ”Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.” hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK’nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
2-Tekerrüre esas alınan ilamdaki TCK’nun 58.maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı, zira tekerrüre esas alınan Bursa 4.Asliye Ceza Mahkemesinin daha önce tekerrüre esas aldığı ilamın kesin nitelikte verilen adli para cezasına ilişkin olduğu anlaşıldığından sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağının düşünülmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 30/11/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.