YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/16561
KARAR NO : 2017/18564
KARAR TARİHİ : 20.11.2017

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ikramiye, fazla çalışma,… den kaynaklı ücret farkı, genel tatil, kömür-giyim yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalıya ait işyerinde çalışırken 6111 sayılı yasa kapsamında … İl Milli Eğitim Müdürlüğüne atandığını, 11.11.2011 tarihine kadar doğmuş bulunan bir kısım alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, 6772 Sayılı Kanunu ve Toplu İş Sözleşmesine göre ikramiye, fazla çalışma,… den kaynaklı ücret farkı, genel tatil, kömür-giyim yardımı alacaklarının tahsilini istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının taleplerini nakil olduğu kuruma yöneltmesi gerektiğini, kendilerinden bir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla mesai yaptığı, genel tatillerde çalıştığı ancak karşılığının ödenmediği, ayrıca bir kısım kömür- giyim alacakları, … fark alacağı ile ikramiye-ilave tediye ücret alacağının da ödenmediği ve davalının bunlardan sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının davalı nezdindeki çalışmasının 11/11/2011 tarihinde sona erdiği anlaşılmakta olup, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 2011 yılına ait ilave tediye alacağı hesaplanırken 2011 yılındaki çıkış tarihi dikkate alınıp alacağın buna göre belirlenmesi yerine 2011 yılının tamamında çalışmış gibi hesaplama yapılması hatalıdır.
3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Davacı işçinin fazla çalışma süresinin davalı tanık beyanlarına itibarla belirlendiği anlaşılmakta olup, bu husus dosya kapsamına uygun bulunmakla birlikte, hükme esas alınan bilirkişi raporunda saptanan çalışma gün sayısı tanık ifadeleri ile uyumlu değildir.
Şöyle ki; davalı tanıkları ilçede 16 şoför olduğunu ve şoförlerin 2 grup halinde görev yaptıklarını, bir gün bir grubun, bir gün diğer grubun evinde dinlendiğini beyan etmişlerdir. Bu çalışma düzenine göre davalı işyerinde 1. hafta 4 gün, 2. hafta 3 gün, 3. hafta 4 gün ve 4. hafta 3 gün olmak üzere saat 06.00 – 17.30 arasında çalışıldığı anlaşılmaktadır. Buna göre mahkemece davacının günlük çalışma süresinden 1,5 saat ara dinlemesi tenzili ile haftalık çalışma süresi tespit edilmelidir. …’e göre haftalık çalışma 40 saat olarak belirlendiğinden… hükümleri de dikkate alınarak, 40-45 saat arası çalışmalar fazla sürelerle çalışma, 45 saati aşan çalışmalar ise fazla çalışma kabul edilerek bir hesap yapılmalı, şimdiki ile aynı oranda takdiri indirim uygulanarak sonuca gidilmelidir. Yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.
4-Davacı dava dilekçesinde yasal faiz istemiş, ıslah dilekçesinde ise alacaklara dava tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi uygulanmasını talep etmiştir. Mahkemece alacaklara dava tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmış ve ıslahen arttırılan alacaklar yönünden de ıslah tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi uygulanarak karar verilmiştir.
Davacı işçi ıslah dilekçesi ile alacaklara dava tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi uygulanmasını talep ettiğinden mahkemece “ikramiye” adı altında hüküm altına alınan ilave tediye alacağı dışındaki alacaklar yönünden en yüksek banka mevduat faizi uygulanması gerektiğinin gözden kaçırılması bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 20/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.