YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/4589
KARAR NO : 2017/7640
KARAR TARİHİ : 02.05.2017

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalıya ait işyerinde satış temsilcisi olarak 21/03/2011-25/02/2013 tarihleri arasında çalışıtığını ve iş sözleşmesinin sona erdiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına rağmen karşılığının ödenmediğini ayrıca yıllık izinlerinin de kullandırılmadığını ileri sürerek fazla çalışma ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini, istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının fazla çalışma yapmadığı için alacağa hak kazanmadığını, hak ettiği yıllık iznini de kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı işyerinde fazla çalışma yaptığı ve karşılığının ödenmediği yine çalışma süresine göre 28 gün yıllık izin hakkı olup bakiye 14 gün alacağı olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında davacının bakiye yıllık izin alacağı bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık vardır.
4857 sayılı Kanunun 53 üncü maddesi hükmüne göre işyerinde işe başladığı günden itibaren, deneme süresi de içinde olmak üzere, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yıllık ücretli izin verilir.
İşçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi, hizmet süresi;
a) Bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ondört günden,
b) Beş yıldan fazla onbeş yıldan az olanlara yirmi günden,
c) Onbeş yıl (dahil) ve daha fazla olanlara yirmialtı günden, az olamaz.
Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının, davalı işyerinde 21/03/2011-25/02/0213 tarihleri arasında 1 yıl 11 ay 4 gün süre ile çalıştığı ve bu süreye göre 2. yıldaki çalışmada 11 ayı aştığından 2. yıl için de 14 günlük yıllık izne hak kazandığı kabulü ile bakiye 14 gün için yıllık izin ücreti hesaplanmıştır.
Bilirkişi raporunda Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 2013/4400 E. 2013/4972 K. sayılı kararına atıf yapılarak 2. yıldaki çalışmanın 11 ayı geçtiğinden bahisle alacak hesabı yapılmış ise de sözü edilen karar dava konusu iş ve işçi ile ilgisi olmayıp mevsimlik işçilere yönelik bir karardır. 4857 sayılı Kanunun yukarıda yazılı hükümleri karşısında 2 yıl doldurulmadan 2. bir yıllık izne hak kazanılamaz.
Mahkemece davacının hakettiği 14 günlük ücretli izni kullandığı, kalan 11 aylık süre için izin hakkının kalmadığı gözetilerek yıllık ücretli izin alacağı talebinin reddi yerine hatalı rapora itibarla yıllık izin ücretine yönelik talebin yazılı gerekçe ile kabulü bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.