YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/5331
KARAR NO : 2014/10539
KARAR TARİHİ : 04.06.2014
MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/12/2013 tarih ve 2012/278-2013/237 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, …. ve … tarafından hazırlanan ve söz ve bestesi bu şahıslara ait reklamda kullanılan müzik üzerindeki hakların adı geçenler tarafından 4 aylığına davalılara verildiğini, ancak davalıların 4 ayın bitiminden sonra da kullanmaya devam ettiklerini ve eser sahipleri Oğuzhan Hazar Artış ile …’ın müzik üzerindeki hakları davacı şirkete devir ettiklerini ileri sürerek kullanım nedeniyle müvekkilinin talep edebileceği tazminatın tespitini ve bunun 3 katının 30/07/2010 tarihinden itibaren ticari temerrüt faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı …. vekili, davacının eser sahipleri adına dava açma hakkının bulunmadığını, davacı tarafın müziğin kullanılmasına zımnen izin verdiğini, müziğin sadece reklam için kullanılması nedeniyle başka alanda kullanılmasının mümkün olmadığını, müziğin sözlerinin müvekkili şirketin sloganından hareketle oluşturulduğunu, …. nin cıngıl öncesinde de bir çok mecrada kullanıldığını, bu nedenle davacının hak sahibi olduğu kişilerin besteci ve aranjör sıfatlarının bulunmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı … Hiz. Ltd. Şti. vekili, cıngılın sözlerinin …’a ait olduğu iddiasının doğru olmadığını, söz konusu cıngılın söz ve bestesinin …’e ait olduğunu, bunun daha önce başka kişiler tarafından da seslendirildiğini, …’in diğer şahısların Mesam’a kayıt yapmaları için, sadece müzik için iyi niyetle muvafakat verdiğini, süreyle sınırlandırmanın mümkün olmadığını, davacının diğer şahıslar adına dava açma yetkisinin bulunmadığını, dava tarihinde herhangi bir kullanımın söz konusu olmadığını, talep edilen miktarın fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının mali hakları devir aldığı tarihin 26/09/2011 olduğu, bu tarihden önceki dönem için tazminat talebinde bulunamayacağı, cıngıl kullanım bedelinin sözleşme ile 2.500 TL olarak öngörüldüğü, FSEK’nın 68. maddesi gereğince 3 katı karşılığının 7.500 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 384,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 04/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.