YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/16509
KARAR NO : 2014/2090
KARAR TARİHİ : 07.02.2014

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada … 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/04/2009 gün ve 2002/963-2009/202 sayılı kararı onayan Daire’nin 13/12/2011 gün ve 2011/9072-2011/16923 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında acentelik sözleşmesi imzalandığını, davalı gerçek kişilerinde sözleşmede müşterek müteselsil borçlu olduklarını, sözleşmenin 22. maddesine göre acentenin sigortalılardan tahsil ettiği parayı, çek ve senetleri şirkete vermekle yükümlü olduğu, davalı şirketin sözleşme hükümlerine uymayarak müvekkili şirkete olan borcunu ödemediğini, sözleşmenin 18/05/2001 tarihi itibariyle müvekkilince feshedildiğini, müşterek müteselsil borçlulardan dava dışı … ile yapılan görüşme sonunda bu ortağın müvekkili şirket alacağının 1/4’ni ödemeyi kabul ettiğini, müvekkili tarafından başlatılan icra takibine davalıların haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, şirket ortaklarından birinin ödeme taahhüdü nedeniyle toplam borcun 3/4’ne isabet eden 628.402.527.845 TL, 18.424,41 USD, 42.730,8 DM, 711,5 FRF üzerinden devamına, %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Bir kısım davalılar vekili, sözleşmenin 51. maddesinde müşterek müteselsil sorumluluk düzenlenmiş ise de sorumlu olunan limit belirtilmediğinden müvekkillerinin sorumlu tutulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Davalı şirkete, Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebligat yapılmıştır.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 13.12.2011 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır.
Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınmadığı anlaşılan 52,40 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK’nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 07/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.