YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/31847
KARAR NO : 2017/9556
KARAR TARİHİ : 25.04.2017

MAHKEMESİ : … Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi
DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, 14.11.2008 – 04.09.2015 tarihleri arasında özel güvenlik görevlisi olarak davalı bankada çalıştığını, davalı bankanın işçisi olmasına rağmen, muvazaalı olarak sigorta kaydının taşeron firmalar nezdinde gösterildiğini, akdin davalı bankanın isteğiyle taşeron firma tarafından haksız ve geçersiz şekilde sona erdirildiğini beyanla, işe iadesi ile işe başlatmama tazminatı ve boşa geçen süre ücreti yönünden yasal haklarının belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalılar vekilleri, davanın reddini talep etmişlerdir.
İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:
Mahkemece feshin geçersiz olduğu kanaatine varılarak, davalılar arasında akdedilen sözleşmelerin muvazaaya dayandığı, eleman teminine yönelik olduğu ve davalı bankanın başından beri davacının gerçek işvereni olduğu gerekçesiyle, davacının davalı banka nezdinde işe iadesine karar verilmiştir. Kararda, davacının kıdemi ve fesih sebebine göre işe başlatmama tazminatının 6 aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.
İstinaf Başvurusu:
İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı ve davalı banka vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:
Bölge Adliye Mahkemesince, bankanın güvenliğini temin işinin asıl işe yardımcı iş mahiyetinde olmakla, davalılar arasında asıl – alt işveren ilişkisinin mevcut olduğu, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2/6 madde son cümlesi uyarınca asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı ücret, işe iade sonucu işe başlatmama tazminatları gibi tüm işçilik haklarından alt işverenle birlikte sorumlu olması nedeniyle davalıların müteselsil sorumluluğunun bulunduğu gerekçeleriyle; İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, davanın kabulüyle davacının alt işveren … Özel Güvenlik Ltd. Şti. nezdinde işe iadesine, 6 aylık ücret tutarı olarak belirlenen işe başlatmama tazminatı ile en çok dört aylık ücret tutarı olarak belirlenen çalıştırılmadığı süre ücretinden davalıların müteselsil şekilde sorumlu bulunduklarının tespitine karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar süresi içerisinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş olması isabetlidir. Ancak, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesinin birinci fıkrasında işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırları gösterilmiş olup, söz konusu tazminatın belirtilen sınırlar arasında ve işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmesi gerekir.
Dosya kapsamına göre, işe başlatmama tazminatının davacının altı aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalı olmuştur. Davacının işyerinde 6 yıldan fazla kıdemi olduğu anlaşılmakla, söz konusu tazminatın davacının beş aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.
Ancak, açıklanan husus bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, temyiz olunan kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
SONUÇ: Yukarıda yazılı sebepten, temyiz olunan kararın, 2 numaralı bendinde yer alan ”6 aylık brüt ücreti tutarında belirlenmesine” ifadesi çıkartılarak, ” 5 aylık brüt ücreti tutarında belirlenmesine” ifadesinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 25.04.2017 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.”