YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/107
KARAR NO : 2014/7274
KARAR TARİHİ : 14.04.2014
MAHKEMESİ : İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/07/2013 tarih ve 2007/48-2013/103 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davalı şirketin müvekkiline ait markadaki logoyu aynen ibareleri ise ayırt edilmeyecek kadar benzer şekilde kullanmak suretiyle taklit ettiğini ve haksız kazanç elde etmeye çalıştığını, müvekkilinin “DAU DÖNERCİ ALİ USTA+” ibareli markasını 23.11.2004 tarihinden itibaren on yıl süre ile tescil ettirdiğini, davalı şirketin ise tescilli markadaki logoyu aynen ibareyi de “DAE DÖNERCİ ALİ EFENDİ” olarak iltibas yaratacak şekilde iş yerinde müvekkilinin izni olmadan kullanarak müvekkilinin korunan markasına tecavüz ettiğini ileri sürerek, tecavüzün meni ve iltibas yaratan “DAU DÖNERCİ ALİ EFENDİ” ibaresinin başta tabela olmak üzere her türlü eşya üzerinden kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin isminin uzun yıllardan beri Ali olması ve dönerci … olarak tanınması nedeni ile bu ismin tercih edildiğini, işyerinin açılmasından iki ay önce TPE’ne “DAE DÖNERCİ ALİ EFENDİ” ismi için 09.10.2006 tarihinde tescil başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin davacının markasını kullanmadığını, markalar arasında karıştırılma ihtimali yahut iltibasın mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalının davacı ile aynı iş kolunda ve aynı logoyu kullanarak “DAE DÖNERCİ ALİ EFENDİ” olarak markasını kullandığı Ali Efendi ibaresinin çok bilinen bir isim olan Ali’yi ve çok kullanılan bir sıfat olan Efendi ile birlikte kullanıldığı markanın ayırt edici unsurunun … ibaresi olduğu, “DAU ” ibaresi ile ön plana çıkan unsurun Dönerci Ali Usta ibaresi olduğu, dönerci kelimesinin markanın kullanıldığı 43.01 alt gruptaki hizmetler için hizmetin niteliğini ve türünü belirleyen bir ibare olduğu fakat yardımcı unsur niteliğinde olduğu, geriye kalan …’daki Ali’nin de çok bilinen ve kullanılan bir isim ve Usta ibaresinin de yine çok kullanılan ve aşçılık da bir kaliteyi ifade eden bir sıfat olduğu, bunun markada zayıf marka durumunda bulunduğu, taraf markaları arasındaki algılanabilen tek farkın Usta ve Efendi farkı olduğu, dava konusu hizmetler ortalama gıda alıcısı grubuna hitap eden hizmetlerden olduğundan bu sebeple değerlendirmenin bu kitlenin algısı yönünden yapılması gerektiği davacının “DAU DÖNERCİ ALİ USTA” adlı lokanta ve benzeri işletmesinin varlığını bilen kişiler davacının “DAE DÖNERCİ ALİ EFENDİ” hizmet markasını taşıyan işletme ile karşılaştıklarında markalarda yardımcı unsur durumunda olan Usta / Efendi farkını ve A/U farkını görmezden gelebileceklerinden ve davacının işletmesi ile muhatap olduklarını zannedebileceklerinden davalı kullanımının davacı
markası ile aynı ve benzer hizmetlerde kullanılması ile iltibasa neden olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacının tescilli markasına vaki tecavüzünün önlenmesi ile tecavüz teşkil eden “DAE DÖNERCİ ALİ EFENDİ” ibaresinin davalı tabelası başta olmak üzere kullandığı her türlü eşyasından kaldırılmasına karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.