YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/7635
KARAR NO : 2017/11200
KARAR TARİHİ : 16.05.2017

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için tebligat gideri verilmediğinden duruşma isteğinin reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 1995 yılında şoför olarak asgari ücret üzerinden 05.09.2011 tarihine kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğini beyan ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davacının davalı şirkette sürekli çalışmasının mümkün olmadığını, işyerinden istifa etmek suretiyle ayrıldığını, davacının işyerinde dönemsel olarak çalışması sebebi ile fazla mesai yapmasının mümkün olmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Davacı işçinin hizmet süresi taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
Somut olayda, davacı işçi davalı işyerinde 1995 tarihinde çalışmaya başladığını ve 05.09.2011 tarihine kadar aralıksız çalıştığını iddia etmiştir. Dosya kapsamından, … kayıtlarına göre davacının 5500 prim gününü doldurarak emekli olduğu, en son çalışmasının da 30.04.1994 tarihinde geçtiğinin bildirildiği, dosyadaki işe giriş bildirgelerine göre de 2006 yılından itibaren kısmi olarak çalışmalarına ait sigorta bildirimleri bulunduğu görülmektedir. Mahkemece dinlenen davacı tanıkları 2000-2003, 2007-2010 dönemlerinde davacı ile birlikte çalıştıklarını, kendilerinin işe girdiği tarihte davacının çalıştığını, davalı tanıkları ise 2008 yılından ve de 7-8 yıldır işyerinde çalıştıklarını ve davacıyı bu sürede tanıdıklarını beyan etmişlerdir. Dosyaya davacının 1995 yılında işe girdiğine ilişkin yazılı herhangi bir delil sunulmamıştır. Buna göre, davacının hizmet süresi ile ilgili iddiasının tanıklarla birlikte çalıştıkları dönem yönünden ispatlandığının kabulü dosya içeriğine uygun düşecektir. Bu sebeple mahkemece davacı tanıklarının sosyal güvenlik kurum kayıtları getirtilerek davacının işe başlama tarihinin tanıkların sigorta kayıtlarında belirtilen tarih olarak kabul edilmesi ve buna göre hesaplama yapılması gerekirken ispatlanamayan işe başlama tarihine göre hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.