YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/15225
KARAR NO : 2023/23426
KARAR TARİHİ : 31.10.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/661 E., 2016/242 K.
SUÇ : İmar kirliliğine neden olma
HÜKÜM : Beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan açılan kamu davasında atılı suçun unsurları oluşmadığından bahisle beraat kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyizinin özetle; yapının imar planında kaldığı ve onaylı projesinde olmayan çatı yapıldığından bahisle tutanak tutulduğu, bilirkişi raporunda çatının imar projesine aykırı olduğuna dair tespitin bulunması ve sanığın yapıyı yaptığını kabul etmesine rağmen mahkemece hatalı değerlendirme yapılarak beraat kararı verildiği, bilirkişi tarafından yapı bina olarak kabul edilmese de İmar Kanunu’nda binanın tanımının açık olduğu ve raporda söz konusu yerin daireye çevrilebileceğin belirtildiği, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçunu işlediği iddiası ile açılan davada, Yerel Mahkemece inşaat bilirkişisinin raporundaki çatının kendisine ait duvarının olmadığı, yan cephelerinde bitişik binalara ait duvarların bulunduğu, çatı arasında oda ya da tuvalet olarak düzenlenmiş herhangi bir bölmenin olmadığı, kapı ve pencere doğramalarının bulunmadığı, çatının binanın 3 üncü normal katı üzerinde bulunan eski parapetinin herhangi bir şekilde yükseltilmediği ve 5237 sayılı Kanun’un 184 üncü Maddesinde belirtilen bina niteliğinde olmadığına dair tespiti gözetilerek sanığa atılı suçun unsurlarının oluşmadığının kabulü ile beraatine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 230 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünün (2) nolu bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında “unsurları oluşmayan atılı suçtan” ibaresinden sonra “5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
31.10.2023 tarihinde karar verildi.