YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/21507
KARAR NO : 2023/5373
KARAR TARİHİ : 10.10.2023
B O Z M A Ü Z E R İ N E
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/86 E., 2022/655 K.
SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.03.2010 tarihli ve 2010/8041 Esas No.lu iddianamesi ile sanığın mağdura ait iş yerine daha önce aynı yerde çalışan ablasına verilmiş olan anahtar ile gece vakti girerek işyerindeki ablasına ait olduğunu düşündüğü malzemeleri aldığı iddiasıyla iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/2-4. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2. Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2011 tarihli ve 2010/180 Esas, 2011/284 Karar sayılı kararı ile sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun’un 116/2-4, 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 20.05.2011 tarihinde kesinleşmiştir.
3. Sanığın denetim süresi içerisinde 17.12.2013 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûmiyetine ilişkin ihbar üzerine Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2015/676 Esas, 2016/243 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Kanun’un 116/2-4, 62, 50/1-a maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
4. Hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 23.12.2021 tarihli ve 2021/4460 Esas, 2021/20290 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına esas alınan ilâma konu suçun uzlaştırma kapsamına alınması nedeniyle uzlaştırma işlemlerinin yapılıp yapılmadığına dair araştırma yapılması sebebiyle bozulmasına karar verilmiştir.
5. Bozma kararı üzerine Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/86 Esas, 2022/655 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 116/2-4, 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1412 sayılı Kanun’un 321. ve 326/son maddeleri uyarınca hükmolunan hapis cezasının 6.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafii 14.11.2022 tarihli dilekçesi ile süre tutum talebinde bulunmuş, gerekçeli kararın tebliği üzerine gerekçeli temyiz dilekçesi sunmamıştır.
III. OLAY VE OLGULAR
1.Sanığın ablası olan tanık S.A. ile mağdurun ortak gözlükçü dükkanı işlettikleri, S.A.’nın evlenerek şehir dışına taşındığı ancak ortaklığı sona erdirmedikleri, sanığın suç tarihinde gece saat 23.00 sıralarında iş yerine daha önceden kendisinde bulunan anahtar ile girerek ablasına ait olduğunu düşündüğü bir kısım eşyayı alıp ayrıldığı, böylelikle sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu işlediği kabûlüyle mahkûmiyet kararı verilmiştir.
2. 01.03.2010 tarihli Olay Yeri İnceleme ve Tespit Tutanağı, tanık ve mağdur beyanları dosya içerisinde mevcuttur.
IV. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/86 Esas, 2022/655 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.