YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/16649
KARAR NO : 2023/6293
KARAR TARİHİ : 19.09.2023
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/361 E., 2019/510 K.
SUÇ : Köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Sanık hakkında Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 05.05.2013 tarihli iddianamesi ile köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.
2.Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 28.05.2014 tarihinde kesinleşmiştir.
3.Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.04.2014 tarihli ilamı ile sanığın, denetim süresi içinde 05.01.2017 tarihinde işlediği suç nedeniyle hükmün açıklanmasına ve sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
4.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 01.03.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine; “…Sanık … …’ın üzerine atılı hakkı olmayan yere tecavüz fiilinin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması ve atılı suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle CMK’nın 223/2-a maddesi uyarınca sanığın BERAATİNE, yargılama giderinin kamu üzerine bırakılmasına, hükmün 5271 sayılı CMK’nın 280/3. madde ve fıkrası uyarınca istinaf başvurusunda bulunmayan diğer sanıklar … …, … …, … …, … …, … …, … …, … …, … …, … …, … …, … …, … … ve … …’a SİRAYETİNE…” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan Hazine vekilinin temyiz isteği; sanığın suçun sabit olduğuna ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Sanığın, … ilçesi … Mahallesi … mevkiinde bulunan 1748 nolu parselin 10 nolu kısmının 8662,58 metrekaresine ekin ekmek suretiyle tecavüzde bulunduğunun fen bilirkişi raporu ile tespit edilmesi üzerine sanığın, köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçunu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
Suça konu 1748 parsel nolu taşınmazın bulunduğu Gaziantep İli, … İlçesi, … Köyünün, Gaziantep Büyükşehir Belediye Meclisinin 11.08.2004 … ve 39 nolu kararı ile köy tüzel kişiliğinin kaldırılarak, mahalle statüsü kazanmış olması ve belediye sınırları içerisinde kalan yerlerin hükümden önce 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinde yapılan değişiklik ile suç olmaktan çıkarılması ve atılı suçun yasal unsurlarının oluşmaması gerekçesiyle sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine ”…sanığın atılı suçtan beraatine, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine…” karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Katılan Hazine vekili, suçun sabit olduğuna yönelik temyiz talebinde bulunmuş ise de; sanığın belediye sınırları içindeki meraya tecavüz eyleminin hüküm tarihinde yürürlükte olan 5841 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinde tanımlanan hakkı olmayan yere tecavüz suçunu oluşturmadığı anlaşılmakla; suç işleme kastı bulunmayan sanık hakkında verilen beraat kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 01.03.2019 tarihli kararında katılan Hazine vekilinin öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.09.2023 tarihinde karar verildi.