YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/4336
KARAR NO : 2023/6745
KARAR TARİHİ : 28.09.2023
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/277 E., 2021/1228 K.
SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma
HÜKÜM : Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Emirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 31.01.2019 tarihli iddianamesi ile, sanığın infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.
2. Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli kararı ile, uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
3. İlgili kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 20.10.2021 tarihli kararı ile, duruşmalı incelemede, sanığın infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan verilen 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasının 1 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infazına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği, hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 192 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile lehe hükümlerin uygulanması talebine ilişkindir.
III. OLAYLAR VE OLGULAR
1. Dava konusu olay; sanığın hükümlü olarak kaldığı Emirdağ Açık Ceza İnfaz Kurumuna özel izin dönüşünde üzerinde yapılan aramada, üzerinden çıkan uyuşturucu ve uyarıcı madde olduğu tespit edilen maddeler bulunması nedeniyle infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
2. 16.12.2018 tarihli tutanakta, izin dönüşü yapan sanığın üst araması sırasında iç çamaşırının içinde birşey olduğunun farkedildiği, sanığa sorulduğunda, “kristal” olarak tanımladığı uyuşturucu maddeyi çıkararak görevlilere teslim ettiği kayıtlıdır.
3. 16.12.2018 tarihli Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) bildirimine göre, sanık hakkında 05.06.2014 tarihinde işlediği uyuşturucu veya uyarıca madde kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçu nedeniyle, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve bu dosyadan kaynaklı bildirim sonucu, kararın kaldırılarak sanık hakkında kamu davası açıldığı belirlenmiştir.
4. İzmir Kriminal Polis Laboratuvarının 04.01.2019 tarihli raporunda, suça konu 0.6 gr maddenin 0.546 gr metamfetamin etken maddesi içerdiği bildirilmiştir.
5. Sanık savunmasında, uyuşturucu kullanıcısı olduğunu, pişman olduğunu, uyuşturucu maddeyi açık kimlik ve adres bilgilerini bilmediği Roman vatandaşlardan aldığını, hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 192 nci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanmasını talep ettiğini beyan etmişlerdir.
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Sanığın eylemi uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçu kapsamında sabit görülerek mahkumiyetine karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü
İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm isabetli bulunmamış, incelemeye konu hüküm kaldırılarak, sanığın eylemi infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçunu oluşturduğu gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Sanığın ani gelişen gözaltı ya da tutuklama işlemi sonrasında Ceza İnfaz Kurumuna alınmamış olması, özel izin dönüşünde bilinçli olarak ve gizleyerek uyuşturucu maddeyi Ceza İnfaz Kurumuna sokmaya çalıştığının anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Emirdağ Açık İnfaz Ceza Kurumunda hükümlü olan sanığın, özel izin dönüşünde yapılan üst aramasında iç çamaşırının içinde uyuşturucu madde bulunduğu, uyuşturucu madde bulundurmak eyleminin başlı başına suç olması nedeni ile eylemi fikri içtima kuralları çerçevesinde değerlendirilerek temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi cümlesi çerçevesinde artırılması gerektiği, sanık hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulandığı ve uygulanacak başkaca lehe hüküm bulunmadığı, 5237 sayılı Kanun’un 192 nci maddesinin dördüncü fıkrasında uygulama koşullarının bulunmadığı anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesinin kabul ve uygulamasında bir hukuka aykırılık bulunmamış bu nedenle sanığın temyiz itirazları reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 20.10.2021 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.09.2023 tarihinde karar verildi.