YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/5373
KARAR NO : 2023/6646
KARAR TARİHİ : 26.09.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
EK KARAR TARİHİ : 16.09.2022
SAYISI : 2019/125 E., 2019/488 K.
SUÇ : 6136 sayılı Kanun’a muhalefet
HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 21.03.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyet kararı verilmiştir.
3. Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.08.2019 tarihli ek kararı ile yargılama aşamasında dosyaya sunulmayan Ankara Numune Hastanesince düzenlenen 18.02.2015 tarihli rapor nedeniyle hükümlünün mağdur olmaması için para cezası ilamlarının infazlarının durdurulmasına ve yargılamanın yenilenmesine karar verilmiştir.
4. Yargılamanın yenilenmesi kararı üzerine yapılan yargılamada Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında 16.09.2022 tarihli ek kararla ceza verilmesine yer olmadığına karar verildi.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanığın, trafik uygulaması yapan görevlilerce durumundan şüphe duyulması üzerine aracında yapılan aramada bir adet ruhsatsız tabanca bulunması iddiasına ilişkindir.
2. Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 16.04.2015 tarihli raporda sanığın 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçuna ilişkin eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 32 nci maddesi kapsamında kalıp kalmadığı konusunda net bir cevap verilemeyeceği belirtilmiştir.
3. Ankara Numune Hastanesince düzenlenen 18.02.2015 tarihli adli raporda, sanığın 17.11.2013 tarihinde işlediği hakaret ve tehdit suçuna ilişkin eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 32 nci maddesi kapsamında kaldığı belirtilmiştir.
4. Mahkemece 21.08.2019 tarihli ek karar ile yargılama aşamasında dosyaya sunulmayan rapor nedeniyle hükümlünün mağdur olmaması için, ilamların infazlarının durdurulmasına ve yargılamanın yenilenmesine karar verilmiştir.
5. Yargılamanın yenilenmesi kararı üzerine yapılan yargılamada, Ankara Şehir Hastanesince düzenlenen 20.05.2022 tarihli raporda, suç tarihinde sanığın psikiyatri başvurusuna ait tıbbi kaydı bulunmadığından suçun anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı konusunda net bir kanaat bildirilemeyeceği belirtilmiştir.
IV. GEREKÇE
Adli raporlar, sanık beyanları ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda net bir belirleme yapılamadığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince değerlendirilmesi gerektiğine yönelik Mahkemenin kabulü karşısında; Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine ve sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak, ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararın yasal dayanağının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi olarak gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aynı Kanun’un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırılık teşkil ettiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.09.2022 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının ceza verilmesine yer olmadığı kararına ilişkin birinci fıkrasının çıkartılarak yerine; “Yüklenen suç ile bağlantılı olarak akıl hastalığı bulunması nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün Tebliğnameye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2023 tarihinde karar verildi.