YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/20415
KARAR NO : 2023/25264
KARAR TARİHİ : 06.12.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/401 E. 2015/495 K.
SUÇLAR : Tehdit, hakaret, kasten yaralama
HÜKÜMLER : Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama, bozma

Sanık … hakkında tehdit suçundan hükmolunan 750 TL. adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.
Sanık … hakkında kasten yaralama, sanık … hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile;
1. Sanık … hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 750 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 4.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2. Sanık … hakkında hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat; kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 3360 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan sanığın temyiz isteği, sanığı doğrulayan tanık beyanlarının çelişkili olup bu durumun dikkate alınmadığına, sanık hakkında hakaret suçundan beraat kararı verilirken kasten yaralama suçundan mahkumiyet hükmü kurulmasının hakkaniyete aykırı olduğuna, verilen kararların tamamının yanlış kanaatle verildiğine ve re’sen tespit edilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Avukat olan katılan sanığın adliyeye giriş yapacağı sırada görevli polis memuru olan sanık tarafından durdurulması üzerine çıkan tartışmada katılan sanığın “Seni sürdürürüm.” şeklinde sözlerle sanığı tehdit etmesi üzerine sanığın, katılan sanığa saldırdığı; katılan sanığın da elindeki anahtarlıkla sanığa saldırdığı ve birbirlerini yaraladıkları Yerel Mahkemece kabul edilmiş, sanığın “Karı gibi neden duruyorsun, o… gibi adamsın.” şeklinde sözlerle katılan sanığa hakaret ettiği iddia edilmiş; ancak Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediği kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE
A. Sanık … Hakkında Tehdit Suçundan Verilen Mahkumiyet Hükmü Yönünden
Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
B. Sanık … Hakkında Kasten Yaralama, Sanık … Hakkında Hakaret ve Kasten Yaralama Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

1. Sanıkların yargılama konusu kasten yaralama eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve sanık … için ayrıca üçüncü fıkrasının (e) bendi ile, sanık …’ın hakaret eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası uyarınca belirlenecek cezalarının türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.
2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (d) bendleri uyarınca sanıkların kasten yaralama eylemleri için zamanaşımı süresini kesen son işlemin 02.10.2015 tarihli mahkumiyet kararı, sanık …’ın hakaret eylemi için ise zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 03.02.2015 tarihli savunması olduğu ve 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.
V. KARAR
A. Sanık … Hakkında Tehdit Suçundan Verilen Mahkumiyet Hükmü Yönünden
Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B. Sanık … Hakkında Kasten Yaralama, Sanık … Hakkında Hakaret Ve Kasten Yaralama Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
06.12.2023 tarihinde karar verildi.