YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/6210
KARAR NO : 2023/4820
KARAR TARİHİ : 05.09.2023

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/1331 E., 2020/1445 K.
SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi, mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz ret

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 10.12.2020 tarihli ve 2019/1331 Esas, 2020/1445 Karar sayılı kararının, katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklinde düzenleme ve 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinde “Yargıtay, süresi içinde temyiz başvurusunda bulunulmadığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki düzenlemeye göre İlk Derece Mahkemesince kurulan beraat hükmüne yönelik istinaf talebi hakkında Bölge Adli Mahkemesince esastan ret kararı verilmiş olmasına rağmen, hükmün niteliğine uymayacak şekilde katılan Bakanlık vekilince verilen temyiz dilekçesinde sanık hakkında müsnet suçtan dolayı cezası tayin edilirken üst sınırdan ve hiçbir indirim uygulanmadan ceza miktarının belirlenmesi gerektiğine ilişkin temyizin temyiz sebebi olarak sayılmayacağı anlaşılmakla, Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.09.2023 tarihinde karar verildi.