YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/17511
KARAR NO : 2023/25414
KARAR TARİHİ : 07.12.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/1795 E. 2016/1044 K.
SUÇ : Hakaret
HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında katılanlara yönelik hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun ( 5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca iki kez ceza verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteminin özetle; hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesine karşın yargılama giderlerinin üçte ikisinin tarafına yükletilmesinin ve aleyhine vekalet ücreti tayin edilmesinin haksız olduğuna, bu ve resen tespit edilecek diğer sebeplerle kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Duruşma çıkışı adliye önünde karşılaşan tarafların karşılıklı olarak birbirlerine hakaret sözleri söyledikleri Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.
IV. GEREKÇE
a.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki yargılama giderlerine ilişkin çelişkinin esasa etkili bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.
b. Sanık hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen; karşılıklı hakaret nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, önce mahkûmiyet hükmü kurulup sonra ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve uygulama maddesinin Kanunda yer almayan 5137 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin dördüncü fıkrası olarak belirtilmesi hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkralarından ceza uygulamasına ilişkin tüm bölümlerin çıkarılması ve hükümlerdeki ”129/4” ibarelerinin çıkartılarak yerine ”129/3” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, HÜKÜMLERİN, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.12.2023 tarihinde karar verildi.