YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/9527
KARAR NO : 2023/8215
KARAR TARİHİ : 07.12.2023
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/217 E., 2015/143 K.
SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜMLER : Beraat
TEMYİZ EDENLER : O Yer Cumhuriyet savcısı, katılan mağdur vekili
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî bozma
Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.05.2015 tarihli ve 2014/217 Esas, 2015/143 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından açılan davada, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.
2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.05.2019 tarihli ve 14-2015/368257 sayılı, ret ve bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Katılan mağdur vekilinin temyiz isteği; kararın bozulması talebine ilişkindir.
2. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; SSÇ’nin eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığını, her iki suç yönünden de mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Mahkemesince “Böylece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bu delillerden de aksi kanıtlanamayan SSÇ’nin savunmasına, tanıklar beyanlarına, olay tarihinde mağdur küçüğün fiili livataya maruz kaldığına dair tıbbi delil bulunmadığını gösteren Hatay Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nün raporu kapsamına, SSÇ’nin ve mağdurun yaşlarına, mağdurun duruşmadaki gözlemlenen hali ile beyanı kapsamına, olayın oluş şekline ve tüm dosya kapsamına göre; Her ne kadar SSÇ hakkında cinsel istismar suçundan kamu davası açılmış ise de; SSÇ’nin savunmasının aksini gösteren her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, SSÇ tarafından; iddia edilen bu eylemin gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin şüpheli kaldığı, şüpheden sanık yararlanır evrensel ilkesi (ın dubio pro reo) mucibince SSÇ’nin beraatine karar verilmesi gerektiği kabul ve kararı ile aşağıdaki hüküm kurulmuştur.” şeklinde karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.05.2015 tarihli ve 2014/217 Esas, 2015/143 Karar sayılı kararında kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdur vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz talepleri reddedilmiş, aynı gerekçe ile Tebliğnamedeki bozma yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.05.2015 tarihli ve 2014/217 Esas, 2015/143 Karar sayılı kararı yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdur vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.12.2023 tarihinde karar verildi.