YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/5113
KARAR NO : 2023/10913
KARAR TARİHİ : 11.12.2023
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2017/1112 E., 2018/680 K.
SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu’na muhalefet
HÜKÜM : Mahkûmiyet, müsadere
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemininin esastan reddine
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2017 tarihli ve 2016/102 Esas, 2017/140 Karar sayılı kararı ile 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu’na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına, suça konu sigaraların müsaderesine karar verilmiştir.
2.Anılan kararın katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 06.03.2018 tarihli ve 2017/1112 Esas, 2018/680 Karar sayılı kararı ile İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2017 tarihli ve 2016/102 Esas, 2017/140 Karar sayılı hükmünün kaldırılmasına; sanığın 5607 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan, aynı Kanun’un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası delaletiyle aynı maddenin beşinci ve onuncu fıkraları uyarınca neticeten 2 yıl 6 … hapis ve 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi, verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, ele geçen sigaraların kaçak olduğunu bilmediğine ve geçimini sağlayabilmek için satmak zorunda kaldığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
1.Güvenlik güçleri tarafından edinilen istihbarî bilgiler üzerine, İzmir 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 2016/127 Değişik İş sayılı arama kararına istinaden sanığın sahibi olduğu iş yerinde yapılan aramada, 187 paket gümrük kaçağı sigara ele geçirilmiştir.
2.Ele geçen sigaralar hakkında düzenlenen kaçak eşyaya mahsus tespit varakası dosya arasına alınmıştır.
3.Sanık savunmasında, ucuz olduğu için sigaraları bir kaç defa alıp sattığını, geçinmek zorunda olduğunu beyan etmiştir.
4.İlk derece Mahkemesince, sanık hakkında kesinleşen ve suç tarihleri 08.03.2016 ile 19.02.2016 olan dava dosyalarında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesinin uygulandığı, iş bu dosyanın suç tarihinin ise 12.01.2016 olduğu, iddianame düzenleme tarihinin 02.02.2016 olduğu, tarih olarak kesinleşen dava dosyalarında uygulanan zincirleme suç kapsamında kaldığı gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
Katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşma açılarak yapılan yargılamada; Bölge Adliye Mahkemesince, bu dava dosyasına konu suç tarihinin 12.01.2016 olması ve yürütülen soruşturma sonucunda 02.02.2016 tarihli iddianamenin düzenlenmesi ile hukuki kesinti oluşması nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle, ilk derece mahkemesince verilen ceza verilmesine yer olmadığı hükmünün kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
1.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 06.03.2018 tarihli ve 2017/1112 Esas, 2018/680 Karar sayılı kararındaki kabulü doğrultusunda sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2.Olay ve Olgular bölümünde açıklanan olayın oluş şekline ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın aşağıda belirtilen hususlar dışında yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.
Ancak;
10.12.2022 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun’nun 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun’un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “yirmiüçüncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun’un 3 üncü maddesinin yirmiüçüncü fıkrasına eklenen “Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir.” şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun’un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun’un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği, dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katının ödenmesi halinde, soruşturma evresinde etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmamış ise verilecek cezada 1/2 oranında, yapılmış ise 1/3 oranında indirim yapılacağı belirtilerek etkin pişmanlık ihtaratında bulunulması gerektiği de göz önünde bulundurulmak suretiyle; 5237 sayılı Kanun’un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun’un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun’a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gereği ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de bulunması zorunluluğu bozmayı gerektirmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 06.03.2018 tarihli ve 2017/1112 Esas, 2018/680 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
11.12.2023 tarihinde karar verildi.