YARGITAY KARARI
DAİRE : 10. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/15427
KARAR NO : 2024/15701
KARAR TARİHİ : 06.02.2024
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2020/65 E., 2020/205 K.
SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Düzeltilerek onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.06.2014 tarihli ve 2014/25 Esas, 2014/208 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 2000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.
B. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararının sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 08.01.2020 tarihli ve 2017/976 Esas, 2020/18 Karar sayılı kararı ile;
“Ev ve müştemilat konusunda arama kararı bulunmadığı aşamada sanığın şüphe üzerine kapıya gelen kolluk görevlilerine evde bulunan uyuşturucu maddeyi teslim ederek suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım etmesi sebebiyle TCK’nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi” nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.
C. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2020 tarihli ve 2020/65 Esas, 2020/205 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 1000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz sebepleri özetle; sanık kararın eksik incelemeye dayandığını ve hukuka aykırı olduğunu belirterek süre tutum dilekçesi vermiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Suç tarihinde sanık hakkındaki ihbara istinaden kolluk görevlilerinin sanığın ikametine geldiği ve kapıyı açan sanığa, esrar olup olmadığının sorulması üzerine sanığın içinde uyuşturucu madde bulunan beyaz renkli bir poşeti kendi rızasıyla kolluk görevlilerine teslim ettiği poşette 30 adet paketli halde uyuşturucu maddenin ele geçtiği dikkate alındığında; sanık hakkında usulüne uygun alınmış ev ve müştemilat arama kararı bulunmadığı aşamada, sanığın şüphe üzerine kapıya gelen kolluk görevlilerine evde bulunan uyuşturucu maddeyi teslim ederek suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım etmesi sebebiyle etkin pişmanlık hükmü de uygulanarak mahkûmiyetine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıdaki hususlar dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.
A. Sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarı” yerine “ödenmeyen adlî para cezası nedeniyle sanığın Cumhuriyet Savcısının kararı ile kamuya yararlı bir işte çalıştırılabileceğinin, bu yükümlülüğe uymaması halinde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin” ibaresinin yazılmasının hukuka aykırı olduğu,
B. 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunduğu,
Değerlendirilmiş; her iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2020 tarihli ve 2020/65 Esas, 2020/205 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün;
A. Hüküm fıkrasında, sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmından “ödenmeyen adlî para cezası nedeniyle sanığın Cumhuriyet Savcısının kararı ile kamuya yararlı bir işte çalıştırılabileceğinin, bu yükümlülüğe uymaması halinde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin” ibaresinin çıkartılması ve yerine “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibaresinin eklenilmesi,
B. 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili bölümünün çıkarılması ve yerine; “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikler
sonrası oluşan durumuna göre, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53 ncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi,
Suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
06.02.2024 tarihinde karar verildi.