YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/22453
KARAR NO : 2015/23998
KARAR TARİHİ : 02.12.2015
Mahkemesi :İş Mahkemesi
Dava Türü : Alacak
YARGITAY İLAMI
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,
2- Davacı, davalı işyerinde montaj işçisi olarak çalışırken 2009 krizinden sonra işyerinde işler yok denecek kadar az olduğunu, daha sonra iş yeri haklarını vermeyerek ortada bıraktığı gibi iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.
Davalı, davacının şirket tarafından ücretsiz izne çıkarıldığını, davacının iş akdinin müvekkili şirketin tarafından fesih edilmediğini, 2009 yılında yaşanan ekonomik kriz sırasında müvekkili şirket tarafından tüm işçilerin ücretsiz izne çıkarılması nedeniyle çalıştarılamadığını, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı alma şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, davacının dinlenen tanık beyanlarına göre de ekonomik kriz nedeniyle davacının ücretsiz izne çıkartıldığı ve işbaşı yaptırılmadığı anlaşılmış olup davacının iş aktinin davalı tarafından tek taraflı olarak ve haklı nedene dayanmadan feshedildiği için kıdem ve ihbar tazminatlarına, kullandırılmayan ve ücretinin ödendiği ispat edilemeyen yıllık izin ücretlerine taleple bağlı kalınarak ve davalı tarafça ödendiği ispat edilemeyen 2 aylık ücret alacağına, ödendiği ispat edilemeyen 9 aylık asgari geçim indirim alacağına karar vermek gerektiği, ancak fazla çalışmaların ise karşılığının ödendiği tanık beyanlarıyla da sabit olup ayrıca işyerinde yemek verildiği ve davacı yemeğin ücretini ayrıca almadığı için, işe gidiş geliş ücretinin ise davalı tarafça ödenmiş olduğunun beyan edilmesi karşısında bu alacak taleplerinin reddine karar verilmiştir.
Somut olayda, davacı dava dilekçesinde açıkça 1.000,00 TL aylık net ücretle çalıştığını beyan etmiştir. Mahkemece talep aşılarak 1.050,00 TL net ücret aldığının kabulü ile hesaplama yapılması hatalı olup davacının 21.5.2013 tarihli duruşmadaki düzeltme beyanı da kabule elverişli olmayıp bozmayı gerektirir.
O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.